σὺ δʼ οὖν κάθευδε· τὰ δὲ χρέα ταῦτʼ ἴσθʼ ὅτιἐς τὴν κεφαλὴν ἅπαντα τὴν σὴν τρέψεται.φεῦ.εἴθʼ ὤφελʼ ἡ προμνήστριʼ ἀπολέσθαι κακῶς,ἥτις με γῆμʼ ἐπῆρε τὴν σὴν μητέρα·ἐμοὶ γὰρ ἦν ἄγροικος ἥδιστος βίοςεὐρωτιῶν, ἀκόρητος, εἰκῇ κείμενος,βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις καὶ στεμφύλοις.ἔπειτʼ ἔγημα Μεγακλέους τοῦ Μεγακλέουςἀδελφιδῆν ἄγροικος ὢν ἐξ ἄστεως,σεμνὴν τρυφῶσαν ἐγκεκοισυρωμένην.ταύτην ὅτʼ ἐγάμουν, συγκατεκλινόμην ἐγὼὄζων τρυγὸς τρασιᾶς ἐρίων περιουσίας,ἡ δʼ αὖ μύρου κρόκου καταγλωττισμάτων,δαπάνης λαφυγμοῦ Κωλιάδος Γενετυλλίδος.οὐ μὴν ἐρῶ γʼ ὡς ἀργὸς ἦν, ἀλλʼ ἐσπάθα.ἐγὼ δʼ ἂν αὐτῇ θοἰμάτιον δεικνὺς τοδὶπρόφασιν ἔφασκον, ὦ γύναι λίαν σπαθᾷς.Θεράπωνἔλαιον ἡμῖν οὐκ ἔνεστʼ ἐν τῷ λύχνῳ.Στρεψιάδηςοἴμοι· τί γάρ μοι τὸν πότην ἧπτες λύχνον;