οἴμοι παρανοίας· ὡς ἐμαινόμην ἄρα,ὅτʼ ἐξέβαλλον τοὺς θεοὺς διὰ Σωκράτη.ἀλλʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ μηδαμῶς θύμαινέ μοιμηδέ μʼ ἐπιτρίψῃς, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχεἐμοῦ παρανοήσαντος ἀδολεσχίᾳ·καί μοι γενοῦ ξύμβουλος, εἴτʼ αὐτοὺς γραφὴνδιωκάθω γραψάμενος εἴθʼ ὅ τι σοι δοκεῖ.ὀρθῶς παραινεῖς οὐκ ἐῶν δικορραφεῖν,ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐμπιμπράναι τὴν οἰκίαντῶν ἀδολεσχῶν. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Ξανθία,κλίμακα λαβὼν ἔξελθε καὶ σμινύην φέρων,κἄπειτʼ ἐπαναβὰς ἐπὶ τὸ φροντιστήριοντὸ τέγος κατάσκαπτʼ, εἰ φιλεῖς τὸν δεσπότην,ἕως ἂν αὐτοῖς ἐμβάλῃς τὴν οἰκίαν·ἐμοὶ δὲ δᾷδʼ ἐνεγκάτω τις ἡμμένην,κἀγώ τινʼ αὐτῶν τήμερον δοῦναι δίκηνἐμοὶ ποιήσω, κεἰ σφόδρʼ εἴσʼ ἀλαζόνες.Μαθητής Αἰοὺ ἰού.Στρεψιάδηςσὸν ἔργον ὦ δᾲς ἱέναι πολλὴν φλόγα.