ἐκεῖσε δʼ ὅθεν ἀπέσχισάς με τοῦ λόγου μέτειμι,καὶ πρῶτʼ ἐρήσομαί σε τουτί· παῖδά μʼ ὄντʼ ἔτυπτες;Στρεψιάδηςἔγωγέ σʼ εὐνοῶν τε καὶ κηδόμενος.Φειδιππίδηςεἰπὲ δή μοι,οὐ κἀμέ σοι δίκαιόν ἐστιν εὐνοεῖν ὁμοίωςτύπτειν τʼ, ἐπειδήπερ γε τοῦτʼ ἐστʼ εὐνοεῖν τὸ τύπτειν;πῶς γὰρ τὸ μὲν σὸν σῶμα χρὴ πληγῶν ἀθῷον εἶναι,τοὐμὸν δὲ μή; καὶ μὴν ἔφυν ἐλεύθερός γε κἀγώ.κλάουσι παῖδες, πατέρα δʼ οὐ κλάειν δοκεῖς; φήσεις νομίζεσθαι σὺ παιδὸς τοῦτο τοὔργον εἶναι·ἐγὼ δέ γʼ ἀντείποιμʼ ἂν ὡς δὶς παῖδες οἱ γέροντες·εἰκὸς δὲ μᾶλλον τοὺς γέροντας ἢ νέους τι κλάειν,ὅσῳπερ ἐξαμαρτάνειν ἧττον δίκαιον αὐτούς.Στρεψιάδηςἀλλʼ οὐδαμοῦ νομίζεται τὸν πατέρα τοῦτο πάσχειν.Φειδιππίδηςοὔκουν ἀνὴρ ὁ τὸν νόμον θεὶς τοῦτον ἦν τὸ πρῶτονὥσπερ σὺ κἀγώ, καὶ λέγων ἔπειθε τοὺς παλαιούς;ἧττόν τι δῆτʼ ἔξεστι κἀμοὶ καινὸν αὖ τὸ λοιπὸνθεῖναι νόμον τοῖς υἱέσιν, τοὺς πατέρας ἀντιτύπτειν;ὅσας δὲ πληγὰς εἴχομεν πρὶν τὸν νόμον τεθῆναι,