μαμμᾶν δʼ ἂν αἰτήσαντος ἧκόν σοι φέρων ἂν ἄρτον·κακκᾶν δʼ ἂν οὐκ ἔφθης φράσας, κἀγὼ λαβὼν θύραζεἐξέφερον ἂν καὶ προὐσχόμην σε· σὺ δʼ ἐμὲ νῦν ἀπάγχων
Στρεψιάδηςβοῶντα καὶ κεκραγόθʼ ὅτιχεζητιῴην, οὐκ ἔτληςἔξω ʼξενεγκεῖν ὦ μιαρὲθύραζέ μʼ, ἀλλὰ πνιγόμενοςαὐτοῦ ʼποίησα κακκᾶν.
Χορόςοἶμαί γε τῶν νεωτέρων τὰς καρδίαςπηδᾶν ὅ τι λέξει.εἰ γὰρ τοιαῦτά γʼ οὗτος ἐξειργασμένοςλαλῶν ἀναπείσει,τὸ δέρμα τῶν γεραιτέρων λάβοιμεν ἂνἀλλʼ οὐδʼ ἐρεβίνθου.
Χορόςσὸν ἔργον ὦ καινῶν ἐπῶν κινητὰ καὶ μοχλευτὰπειθώ τινα ζητεῖν, ὅπως δόξεις λέγειν δίκαια.
Φειδιππίδηςὡς ἡδὺ καινοῖς πράγμασιν καὶ δεξιοῖς ὁμιλεῖν,καὶ τῶν καθεστώτων νόμων ὑπερφρονεῖν δύνασθαι.ἐγὼ γὰρ ὅτε μὲν ἱππικῇ τὸν νοῦν μόνῃ προσεῖχον,οὐδʼ ἂν τρίʼ εἰπεῖν ῥήμαθʼ οἷός τʼ ἦν πρὶν ἐξαμαρτεῖν·