τῶν Αἰσχύλου λέξαι τί μοι· κᾆθʼ οὗτος εὐθὺς εἶπεν·ἐγὼ γὰρ Αἰσχύλον νομίζω πρῶτον ἐν ποιηταῖς,
ψόφου πλέων ἀξύστατον στόμφακα κρημνοποιόν;
κἀνταῦθα πῶς οἴεσθέ μου τὴν καρδίαν ὀρεχθεῖν;ὅμως δὲ τὸν θυμὸν δακὼν ἔφην, σὺ δʼ ἀλλὰ τούτων
λέξον τι τῶν νεωτέρων, ἅττʼ ἐστὶ τὰ σοφὰ ταῦτα.
ὁ δʼ εὐθὺς ᾖσʼ Εὐριπίδου ῥῆσίν τινʼ, ὡς ἐκίνειἀδελφὸς ὦλεξίκακε τὴν ὁμομητρίαν ἀδελφήν.κἀγὼ οὐκέτʼ ἐξηνεσχόμην, ἀλλʼ εὐθέως ἀράττωπολλοῖς κακοῖς καἰσχροῖσι· κᾆτʼ ἐντεῦθεν, οἷον εἰκός,ἔπος πρὸς ἔπος ἠρειδόμεσθʼ· εἶθʼ οὗτος ἐπαναπηδᾶ,κἄπειτʼ ἔφλα με κἀσπόδει κἄπνιγε κἀπέθλιβεν.Φειδιππίδηςοὔκουν δικαίως, ὅστις οὐκ Εὐριπίδην ἐπαινεῖςσοφώτατον;Στρεψιάδηςσοφώτατόν γʼ ἐκεῖνον·ὦ — τί σʼ εἴπω;ἀλλʼ αὖθις αὖ τυπτήσομαι.Φειδιππίδηςνὴ τὸν Δίʼ ἐν δίκῃ γʼ ἄν.Στρεψιάδηςκαὶ πῶς δικαίως; ὅστις ὦ ʼναίσχυντέ σʼ ἐξέθρεψα,αἰσθανόμενός σου πάντα τραυλίζοντος, ὅ τι νοοίης.εἰ μέν γε βρῦν εἴποις, ἐγὼ γνοὺς ἂν πιεῖν ἐπέσχον·