κᾆτα πῶςαὕτη μὲν ὦ κακόδαιμον οὐδὲν γίγνεταιἐπιρρεόντων τῶν ποταμῶν πλείων, σὺ δὲζητεῖς ποιῆσαι τἀργύριον πλεῖον τὸ σόν;οὐκ ἀποδιώξει σαυτὸν ἀπὸ τῆς οἰκίας;φέρε μοι τὸ κέντρον.Αμυνίαςταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.Στρεψιάδηςὕπαγε. τί μέλλεις; οὐκ ἐλᾷς ὦ σαμφόρα;Αμυνίαςταῦτʼ οὐχ ὕβρις δῆτʼ ἐστίν;Στρεψιάδηςᾄξεις; ἐπιαλῶκεντῶν ὑπὸ τὸν πρωκτόν σε τὸν σειραφόρον.φεύγεις; ἔμελλόν σʼ ἆρα κινήσειν ἐγὼαὐτοῖς τροχοῖς τοῖς σοῖσι καὶ ξυνωρίσιν.

Χορόςοἷον τὸ πραγμάτων ἐρᾶν φλαύρων· ὁ γὰργέρων ὅδʼ ἐρασθεὶςἀποστερῆσαι βούλεταιτὰ χρήμαθʼ ἁδανείσατο·κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ τήμερονλήψεταί τι πρᾶγμʼ, ὃ τοῦτονποιήσει τὸν σοφιστὴν ~~ἴσως,~~