θήσω πρυτανεῖʼ ἢ μηκέτι ζῴην ἐγώ.Στρεψιάδηςκαὶ προσαπολεῖς ἄρʼ αὐτὰ πρὸς ταῖς δώδεκα.καίτοι σε τοῦτό γʼ οὐχὶ βούλομαι παθεῖν,ὁτιὴ ʼκάλεσας εὐηθικῶς τὴν κάρδοπον.Αμυνίαςἰώ μοί μοι.Στρεψιάδηςἔα.τίς οὑτοσί ποτʼ ἔσθʼ ὁ θρηνῶν; οὔτι πουτῶν Καρκίνου τις δαιμόνων ἐφθέγξατο;Αμυνίαςτί δʼ ὅστις εἰμὶ τοῦτο βούλεσθʼ εἰδέναι;ἀνὴρ κακοδαίμων.Στρεψιάδηςκατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.Αμυνίαςὦ σκληρὲ δαῖμον, ὦ τύχαι θραυσάντυγεςἵππων ἐμῶν, ὦ Παλλὰς ὥς μʼ ἀπώλεσας.Στρεψιάδηςτί δαί σε Τληπόλεμός ποτʼ εἴργασται κακόν;Αμυνίαςμὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τᾶν, ἀλλά μοι τὰ χρήματατὸν υἱὸν ἀποδοῦναι κέλευσον ἅλαβεν,ἄλλως τε μέντοι καὶ κακῶς πεπραγότι.Στρεψιάδηςτὰ ποῖα ταῦτα χρήμαθʼ;Αμυνίαςἁδανείσατο.