Στρεψιάδηςἰοὺ ἰού·ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν νυκτῶν ὅσον·ἀπέραντον. οὐδέποθʼ ἡμέρα γενήσεται;καὶ μὴν πάλαι γʼ ἀλεκτρυόνος ἤκουσʼ ἐγώ·οἱ δʼ οἰκέται ῥέγκουσιν· ἀλλʼ οὐκ ἂν πρὸ τοῦ.ἀπόλοιο δῆτʼ ὦ πόλεμε πολλῶν οὕνεκα,ὅτʼ οὐδὲ κολάσʼ ἔξεστί μοι τοὺς οἰκέτας.ἀλλʼ οὐδʼ ὁ χρηστὸς οὑτοσὶ νεανίαςἐγείρεται τῆς νυκτός, ἀλλὰ πέρδεταιἐν πέντε σισύραις ἐγκεκορδυλημένος.ἀλλʼ εἰ δοκεῖ ῥέγκωμεν ἐγκεκαλυμμένοι.ἀλλʼ οὐ δύναμαι δείλαιος εὕδειν δακνόμενοςὑπὸ τῆς δαπάνης καὶ τῆς φάτνης καὶ τῶν χρεῶνδιὰ τουτονὶ τὸν υἱόν. ὁ δὲ κόμην ἔχωνἱππάζεταί τε καὶ ξυνωρικεύεταιὀνειροπολεῖ θʼ ἵππους· ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαιὁρῶν ἄγουσαν τὴν σελήνην εἰκάδας·οἱ γὰρ τόκοι χωροῦσιν. ἅπτε παῖ λύχνον,κἄκφερε τὸ γραμματεῖον, ἵνʼ ἀναγνῶ λαβὼν