ἰδού γʼ ἄκρατον. περὶ πότου γοῦν ἐστί σοι;πῶς δʼ ἂν μεθύων χρηστόν τι βουλεύσαιτʼ ἀνήρ;Δημοσθένηςἄληθες οὗτος; κρουνοχυτρολήραιον εἶ.οἶνον σὺ τολμᾷς εἰς ἐπίνοιαν λοιδορεῖν;οἴνου γὰρ εὕροις ἄν τι πρακτικώτερον;ὁρᾷς, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι τότεπλουτοῦσι διαπράττουσι νικῶσιν δίκαςεὐδαιμονοῦσιν ὠφελοῦσι τοὺς φίλους.ἀλλʼ ἐξένεγκέ μοι ταχέως οἴνου χοᾶ,τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.Νικίαςοἴμοι τί ποθʼ ἡμᾶς ἐργάσει τῷ σῷ πότῳ;Δημοσθένηςἀγάθʼ· ἀλλʼ ἔνεγκʼ· ἐγὼ δὲ κατακλινήσομαι.ἢν γὰρ μεθυσθῶ, πάντα ταυτὶ καταπάσωβουλευματίων καὶ γνωμιδίων καὶ νοιδίων.Νικίαςὡς εὐτυχῶς ὅτι οὐκ ἐλήφθην ἔνδοθενκλέπτων τὸν οἶνον.Δημοσθένηςεἰπέ μοι Παφλαγὼν τί δρᾷ;Νικίαςἐπίπαστα λείξας δημιόπραθʼ ὁ βάσκανοςῥέγκει μεθύων ἐν ταῖσι βύρσαις ὕπτιος.Δημοσθένηςἴθι νυν ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολὺν