αἱροῦσι· καὶ σὺ λαμβάνεις, ἢν τὴν πόλιν ταράττῃς.ἓν δʼ εἰπέ μοι τοσουτονί· σκύτη τοσαῦτα πωλῶνἔδωκας ἤδη τουτῳὶ κάττυμα παρὰ σεαυτοῦταῖς ἐμβάσιν φάσκων φιλεῖν;Δῆμοςοὐ δῆτα μὰ τὸν Ἀπόλλω.Ἀλλαντοπώληςἔγνωκας οὖν δῆτʼ αὐτὸν οἷός ἐστιν; ἀλλʼ ἐγώ σοιζεῦγος πριάμενος ἐμβάδων τουτὶ φορεῖν δίδωμι.Δῆμοςκρίνω σʼ ὅσων ἐγᾦδα περὶ τὸν δῆμον ἄνδρʼ ἄριστονεὐνούστατόν τε τῇ πόλει καὶ τοῖσι δακτύλοισιν.Κλέωνοὐ δεινὸν οὖν δῆτʼ ἐμβάδας τοσουτονὶ δύνασθαι,ἐμοῦ δὲ μὴ μνείαν ἔχειν ὅσων πέπονθας; ὅστιςἔπαυσα τοὺς βινουμένους, τὸν Γρύττον ἐξαλείψας.Ἀλλαντοπώληςοὔκουν σε δῆτα ταῦτα δεινόν ἐστι πρωκτοτηρεῖνπαῦσαί τε τοὺς βινουμένους; κοὐκ ἔσθʼ ὅπως ἐκείνουςοὐχὶ φθονῶν ἔπαυσας, ἵνα μὴ ῥήτορες γένωνται.τονδὶ δʼ ὁρῶν ἄνευ χιτῶνος ὄντα τηλικοῦτονοὐπώποτʼ ἀμφιμασχάλου τὸν Δῆμον ἠξίωσαςχειμῶνος ὄντος· ἀλλʼ ἐγώ σοι τουτονὶ δίδωμι.Δῆμοςτοιουτονὶ Θεμιστοκλῆς οὐπώποτʼ ἐπενόησεν.καίτοι σοφὸν κἀκεῖνʼ ὁ Πειραιεύς· ἔμοιγε μέντοι