μειρακίων θʼ ἅμιλλα λαμπρυνομένων ἐν ἅρμασινκαὶ βαρυδαιμονούντων,δεῦρʼ ἔλθʼ ἐς χορὸν ὦ χρυσοτρίαινʼ ὦδελφίνων μεδέων Σουνιάρατε,ὦ Γεραίστιε παῖ Κρόνου,Φαρμίωνί τε φίλτατʼ ἐκτῶν ἄλλων τε θεῶν Ἀθηναίοιςπρὸς τὸ παρεστός.

Χορόςεὐλογῆσαι βουλόμεσθα τοὺς πατέρας ἡμῶν, ὅτιἄνδρες ἦσαν τῆσδε τῆς γῆς ἄξιοι καὶ τοῦ πέπλου,οἵτινες πεζαῖς μάχαισιν ἔν τε ναυφάρκτῳ στρατῷπανταχοῦ νικῶντες ἀεὶ τήνδʼ ἐκόσμησαν πόλιν·οὐ γὰρ οὐδεὶς πώποτʼ αὐτῶν τοῦς ἐναντίους ἰδὼνἠρίθμησεν, ἀλλʼ ὁ θυμὸς εὐθὺς ἦν Ἀμυνίας·εἰ δέ που πέσοιεν ἐς τὸν ὦμον ἐν μάχῃ τινί,τοῦτʼ ἀπεψήσαντʼ ἄν, εἶτʼ ἠρνοῦντο μὴ πεπτωκέναι,ἀλλὰ διεπάλαιον αὖθις. καὶ στρατηγὸς οὐδʼ ἂν εἷςτῶν πρὸ τοῦ σίτησιν ᾔτησʼ ἐρόμενος Κλεαίνετον·νῦν δʼ ἐὰν μὴ προεδρίαν φέρωσι καὶ τὰ σιτία,οὐ μαχεῖσθαί φασιν. ἡμεῖς δʼ ἀξιοῦμεν τῇ πόλει