κεχηνότοςτὸν πρωκτὸν εἰ χαλαζᾷ.

Χορόςἦν ἄρα πυρός γʼ ἕτερα θερμότερα καὶ λόγωνἐν πόλει τῶν ἀναιδῶν ἀναιδέστεροι· καὶ τὸ πρᾶγμʼἦν ἄρʼ οὐ φαῦλον ὧδʼ ἀλλʼ ἔπιθι καὶ στρόβει,μηδὲν ὀλίγον ποίει. νῦν γὰρ ἔχεται μέσος·ὡς ἐὰν νυνὶ μαλάξῃς αὐτὸν ἐν τῇ προσβολῇ,δειλὸν εὑρήσεις· ἐγὼ γὰρ τοὺς τρόπους ἐπίσταμαι.

Ἀλλαντοπώληςἀλλʼ ὅμως οὗτος τοιοῦτος ὢν ἅπαντα τὸν βίον,κᾆτʼ ἀνὴρ ἔδοξεν εἶναι, τἀλλότριον ἀμῶν θέρος.νῦν δὲ τοὺς στάχυς ἐκείνους, οὓς ἐκεῖθεν ἤγαγεν,ἐν ξύλῳ δήσας ἀφαύει κἀποδόσθαι βούλεται.Κλέωνοὐ δέδοιχʼ ὑμᾶς, ἕως ἂν ζῇ τὸ βουλευτήριονκαὶ τὸ τοῦ δήμου πρόσωπον μακκοᾷ καθήμενον.

Χορόςὡς δὲ πρὸς πᾶν ἀναιδεύεται κοὐ μεθίστησιτοῦ χρώματος τοῦ παρεστηκότος.εἴ σε μὴ μισῶ, γενοίμην ἐν Κρατίνου κῴδιον,καὶ διδασκοίμην προσᾴδειν Μορσίμου τραγῳδίᾳ.ὦ περὶ πάντʼ ἐπὶ πᾶσί τε πράγμασιδωροδόκοισιν ἐπʼ ἄνθεσιν ἵζων,