ὁτιὴ τὸ δέρμα δεφομένων ἀπέρχεται.Νικίαςκράτιστα τοίνυν τῶν παρόντων ἐστὶ νῷν,θεῶν ἰόντε προσπεσεῖν του πρὸς βρέτας.Δημοσθένης† ποῖον βρέτας †; ἐτεὸν ἡγεῖ γὰρ θεούς;Νικίαςἔγωγε.Δημοσθένηςποίῳ χρώμενος τεκμηρίῳ;Νικίαςὁτιὴ θεοῖσιν ἐχθρός εἰμʼ. οὐκ εἰκότως;Δημοσθένηςεὖ προσβιβάζεις μʼ. ἀλλʼ ἑτέρᾳ πῃ σκεπτέον.βούλει τὸ πρᾶγμα τοῖς θεαταῖσιν φράσω;Νικίαςοὐ χεῖρον· ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα,ἐπίδηλον ἡμῖν τοῖς προσώποισιν ποιεῖν,ἢν τοῖς ἔπεσι χαίρωσι καὶ τοῖς πράγμασιν.Δημοσθένηςλέγοιμʼ ἂν ἤδη. νῷν γάρ ἐστι δεσπότηςἄγροικος ὀργὴν κυαμοτρὼξ ἀκράχολος,Δῆμος πυκνίτης, δύσκολον γερόντιονὑπόκωφον. οὗτος τῇ προτέρᾳ νουμηνίᾳἐπρίατο δοῦλον, βυρσοδέψην Παφλαγόνα,πανουργότατον καὶ διαβολώτατόν τινα.οὗτος καταγνοὺς τοῦ γέροντος τοὺς τρόπους,ὁ βυρσοπαφλαγών, ὑποπεσὼν τὸν δεσπότην