πῶς ἂν σύ μοι λέξειας ἁμὲ χρὴ λέγειν;Δημοσθένηςἀλλʼ εἰπὲ θαρρῶν, εἶτα κἀγὼ σοὶ φράσω.Νικίαςἀλλʼ οὐκ ἔνι μοι τὸ θρέττε. πῶς ἂν οὖν ποτεεἴποιμʼ ἂν αὐτὸ δῆτα κομψευριπικῶς;Δημοσθένηςμὴ ʼμοί γε, μὴ ʼμοί, μὴ διασκανδικίσῃς·ἀλλʼ εὑρέ τινʼ ἀπόκινον ἀπὸ τοῦ δεσπότου.Νικίαςλέγε δὴ μόλωμεν ξυνεχὲς ὡδὶ ξυλλαβών.Δημοσθένηςκαὶ δὴ λέγω μόλωμεν.Νικίαςἐξόπισθε νῦναὐτὸ φάθι τοῦ μόλωμεν.Δημοσθένηςαὐτό.Νικίαςπάνυ καλῶς.ὥσπερ δεφόμενος νῦν ἀτρέμα πρῶτον λέγετὸ μόλωμεν, εἶτα δʼ αὐτό, κᾆτʼ ἐπάγων πυκνόν.Δημοσθένηςμόλωμεν αὐτὸ μόλωμεν αὐτομολῶμεν.Νικίαςἢνοὐχ ἡδύ;Δημοσθένηςνὴ Δία· πλήν γε περὶ τῷ δέρματιδέδοικα τουτονὶ τὸν οἰωνόν.Νικίαςτί δαί;