τὴν ἐσχάραν μοι δεῦρο καὶ τὴν ῥιπίδα.σκέψασθε παῖδες τὴν ἀρίστην ἔγχελυν,ἥκουσαν ἕκτῳ μόλις ἔτει ποθουμένην·προσείπατʼ αὐτὴν ὦ τέκνʼ· ἄνθρακας δʼ ἐγὼὑμῖν παρέξω τῆσδε τῆς ξένης χάριν.ἀλλʼ ἔσφερʼ αὐτήν· μηδὲ γὰρ θανών ποτεσοῦ χωρὶς εἴην ἐντετευτλανωμένης.Βοιωτόςἐμοὶ δὲ τιμὰ τᾶσδε πᾷ γενήσεται;Δικαιόπολιςἀγορᾶς τέλος ταύτην γέ που δώσεις ἐμοί·