ὡς ἐμὲ λαβοῦσα τὸν δημότην.
Χορόςοἱ γέροντες οἱ παλαιοὶ μεμφόμεσθα τῇ πόλει·οὐ γὰρ ἀξίως ἐκείνων ὧν ἐναυμαχήσαμενγηροβοσκούμεσθʼ ὑφʼ ὑμῶν, ἀλλὰ δεινὰ πάσχομεν,οἵτινες γέροντας ἄνδρας ἐμβαλόντες ἐς γραφὰςὑπὸ νεανίσκων ἐᾶτε καταγελᾶσθαι ῥητόρων,οὐδὲν ὄντας, ἀλλὰ κωφοὺς καὶ παρεξηυλημένους,οἷς Ποσειδῶν ἀσφάλειός ἐστιν ἡ βακτηρία·τονθορύζοντες δὲ γήρᾳ τῷ λίθῳ προσέσταμεν,οὐχ ὁρῶντες οὐδὲν εἰ μὴ τῆς δίκης τὴν ἠλύγην.ὁ δέ, νεανίας ἑαυτῷ σπουδάσας ξυνηγορεῖν,ἐς τάχος παίει ξυνάπτων στρογγύλοις τοῖς ῥήμασιν·κᾆτʼ ἀνελκύσας ἐρωτᾷ σκανδάληθρʼ ἱστὰς ἐπῶνἄνδρα Τιθωνὸν σπαράττων καὶ ταράττων καὶ κυκῶν.ὁ δʼ ὑπὸ γήρως μασταρύζει, κᾆτʼ ὀφλὼν ἀπέρχεται,εἶτα λύζει καὶ δακρύει καὶ λέγει πρὸς τοὺς φίλους,οὗ μʼ ἐχρῆν σορὸν πρίασθαι τοῦτʼ ὀφλὼν ἀπέρχομαι.
Χορόςταῦτα πῶς εἰκότα, γέροντʼ ἀπολέσαι πολιὸν ἄνδρα περὶ
κλεψύδραν,πολλὰ δὴ ξυμπονήσαντα καὶ θερμὸν ἀπο-μορξάμενον ἀνδρικὸν ἱδρῶτα δὴ καὶ πολύν,