εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή·τοὺς μὲν θεατὰς εἰδέναι μʼ ὃς εἴμʼ ἐγώ,τοὺς δʼ αὖ χορευτὰς ἠλιθίους παρεστάναι,ὅπως ἂν αὐτοὺς ῥηματίοις σκιμαλίσω.Εὐριπίδηςδώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί.Δικαιόπολιςεὐδαιμονοίης, Τηλέφῳ δʼ ἁγὼ φρονῶ.εὖ γʼ οἷον ἤδη ῥηματίων ἐμπίμπλαμαι.ἀτὰρ δέομαί γε πτωχικοῦ βακτηρίου.Εὐριπίδηςτουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.Δικαιόπολιςὦ θύμʼ, ὁρᾷς γὰρ ὡς ἀπωθοῦμαι δόμων,πολλῶν δεόμενος σκευαρίων· νῦν δὴ γενοῦγλίσχρος προσαιτῶν λιπαρῶν τʼ. Εὐριπίδηδός μοι σπυρίδιον διακεκαυμένον λύχνῳ.Εὐριπίδηςτί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;Δικαιόπολιςχρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν.Εὐριπίδηςλυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.Δικαιόπολιςφεῦ·εὐδαιμονοίης, ὥσπερ ἡ μήτηρ ποτέ.Εὐριπίδηςἄπελθε νῦν μοι.Δικαιόπολιςμἀλλά μοι δὸς ἓν μόνον