ἑωθινῆς ἔρημος ἡ πνὺξ αὑτηί,οἱ δʼ ἐν ἀγορᾷ λαλοῦσι κἄνω καὶ κάτωτὸ σχοινίον φεύγουσι τὸ μεμιλτωμένον.οὐδʼ οἱ πρυτάνεις ἥκουσιν, ἀλλʼ ἀωρίανἥκοντες, εἶτα δʼ ὠστιοῦνται πῶς δοκεῖςἐλθόντες ἀλλήλοισι περὶ πρώτου ξύλου,ἁθρόοι καταρρέοντες· εἰρήνη δʼ ὅπωςἔσται προτιμῶσʼ οὐδέν· ὦ πόλις πόλις.ἐγὼ δʼ ἀεὶ πρώτιστος εἰς ἐκκλησίαννοστῶν κάθημαι· κᾆτʼ ἐπειδὰν ὦ μόνος,στένω κέχηνα σκορδινῶμαι πέρδομαι,ἀπορῶ γράφω παρατίλλομαι λογίζομαι,ἀποβλέπων ἐς τὸν ἀγρὸν εἰρήνης ἐρῶν,στυγῶν μὲν ἄστυ τὸν δʼ ἐμὸν δῆμον ποθῶν,ὃς οὐδεπώποτʼ εἶπεν, ἄνθρακας πρίω,οὐκ ὄξος οὐκ ἔλαιον, οὐδʼ ᾔδει πρίω, ἀλλʼ αὐτὸς ἔφερε πάντα χὠ πρίων ἀπῆν.νῦν οὖν ἀτεχνῶς ἥκω παρεσκευασμένοςβοᾶν ὑποκρούειν λοιδορεῖν τοὺς ῥήτορας,ἐάν τις ἄλλο πλὴν περὶ εἰρήνης λέγῃ.