τὴν ἀσπίδʼ αἴρου καὶ βάδιζʼ ὦ παῖ λαβών.νείφει. βαβαιάξ· χειμέρια τὰ πράγματα.Δικαιόπολιςαἴρου τὸ δεῖπνον· συμποτικὰ τὰ πράγματα.Χορόςἴτε δὴ χαίροντες ἐπὶ στρατιάν.ὡς ἀνομοίαν ἔρχεσθον ὁδόν·τῷ μὲν πίνειν στεφανωσαμένῳ,σοὶ δὲ ῥιγῶν καὶ προφυλάττειν,τῷ δὲ καθεύδεινμετὰ παιδίσκης ὡραιοτάτης,ἀνατριβομένῳ τε τὸ δεῖνα.
ΧορόςἈντίμαχον τὸν ψακάδος †τὸν ξυγγραφῆ† τὸν μελέων ποιητήν,ὡς μὲν ἁπλῷ, κακῶς ἐξολέσειεν ὁ Ζεύς·ὅς γʼ ἐμὲ τὸν τλήμονα Λήναια χορηγῶν ἀπέλυσʼ ἄδειπνον.ὃν ἔτʼ ἐπίδοιμι τευθίδοςδεόμενον, ἡ δʼ ὠπτημένησίζουσα πάραλος ἐπὶ τραπέζῃ κειμένηὀκέλλοι· κᾆτα μέλλοντοςλαβεῖν αὐτοῦ κύωνἁρπάσασα φεύγοι.
Χορόςτοῦτο μὲν αὐτῷ κακὸν ἕν, κᾆθʼ ἕτερον νυκτερινὸν γένοιτο.