ἰσχὺν τὰ διδόμενα σταθμᾶται.
Ῥεβέκκαν, ἣ τοῖς τοῦ πατρὸς ἑπομένη διατάγμασιν ἀφ’ ὑψηλοτέρου
χωρίου καθελοῦσα τὸ σοφίας ἀγγεῖον ἐπὶ τὸν βραχίονα, τὴν ὑδρίαν [δὲ],
ὀρέγει τῷ μαθητῇ ἃς ἱκανὸς ἐκεῖνός ἐστι δέξασθαι διδασκαλίας.
μετὰ
δὲ τῶν ἄλλων καὶ τὸ ἄφθονον αὐτῆς καταπέπληγμαι. μικρὸν γὰρ
αἰτηθεῖσα πόμα πολὺ δίδωσιν, ἕως ὅλην τὴν ψυχὴν τοῦ μανθάνοντος
ποτίμων θεωρημάτων ἐπλήρωσεν. λέγει γάρ· „ἐπότισεν αὐτὸν ἕως
ἐπαύσατο πίνων“, πρὸς φιλανθρωπίαν δίδαγμα θαυμασιώτατον· ἐὰν γάρ
1 ante τῷ add. ἡμᾶς D, ἡμῖν couicio αὐτοῦ U
2 τελειότητος D: λογιότητος U δὲ et
3 ἀεὶ om. D
3 δύναμιν
4 κρειττόνων DC; κρείττονος D R, κρεισσόνων U ἦ ἀψευδέστατοι coni. Mang. δοκοῦσιν] ὁμολογοῦσιν conicio,
8 χωρῆσαι U
9 ὑετῶν καὶ ἀνέμων conicio
10 καταταγμένας U
11 αὐτοῦ conicio
13 κορεσθέντας ἐξυβρίσαι Mang.: κορεσθὲν ἐξύβρισε U
16 γεννητὸν UDC
17 μὲν om. DK χαρισμάτων D
18 ῥώμην D c ἀδύνατον D R
19 δι’ ἃ D
2 R ἔχειν x003E; ὧν conicio
22 δὲ seclusit Tisch.
20 ibid. τὸ γὰρ γενητὸν — σταθμᾶται eadem habet D R fol. 142v (=D2R)
ἀλλ’ οὐκ ἀπόχρη μόνον πρὸς τελείαν ἀπόλαυσιν τῷ γνωρίμῳ καταλαμβάνειν ὅσα ἂν ὁ διδάσκων
ὑφηγῆται, εἰ μὴ προσγένοιτο καὶ μνήμη διόπερ ἐπιδεικνυμένη τὸ
φιλόδωρον, ὅτε αὐτὸν πληροῖ ποτίσασα, ὑπισχνεῖται καὶ ταῖς καμήλοις
ὑδρεύσεσθαι, ἃς συμβολικῶς μνήμας εἶναί φαμεν· μηρυκᾶται γὰρ τὸ
ζῷον τὴν τροφὴν ἐπιλεαῖνον, καὶ ὅταν ὀκλάσαν δέξηται βαρύτατον
φόρτον, μετὰ πολλῆς ἄγαν εὐτονίας ἐγείρεται κούφως.
οὕτως δὲ καὶ ἡ
ψυχὴ τοῦ φιλομαθοῦς, ὅταν ἐπιφορηθῇ τὸ τῶν θεωρημάτων ἄχθος,
ταπεινοτέρα μὲν οὐ γίνεται, διαναστᾶσα δὲ γέγηθεν· ἐκ δὲ τῆς ἐπαναπολήσεως
καὶ ὥσπερ ἐπιλεάνσεως τῆς πρῶτον καταβληθείσης τροφῆς
περιγίνεται μνήμη τῶν θεωρημάτων.
ἰδοῦσα δὲ εὐπαράδεκτον ἀρετῆς
τουτέστι τὴν τοῦ διδάσκοντος ἅπασαν ἐπιστήμην εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ
μανθάνοντος. σοφισταὶ μὲν γὰρ ὑπὸ μισθαρνίας ἅμα καὶ φθόνου τὰς
τῶν γνωρίμων κολούοντες φύσεις πολλὰ τῶν ἃ χρὴ λέγειν ἡσυχάζουσι
ταμιευόμενοι τὸν ἀργυρισμὸν εἰσαῦθις ἑαυτοῖς·