ὣς φάθʼ· ὃ δʼ αὖτʼ ἀνόρουσε θοῶς Κυλλήνιος Ἑομῆς, σπουδῇ ἰών· ἄμφω δὲ παρʼ οὔατα χερσὶν ἐώθει σπάργανον ἀμφʼ ὤμοισιν ἐελμένος, εἶπε δὲ μῦθον· πῆ με φέρεις, Ἑκάεργε, θεῶν ζαμενέστατε πάντων; ἦ με βοῶν ἕνεχʼ ὧδε χολούμενος ὀρσολοπεύεις; ὦ πόποι, εἴθʼ ἀπόλοιτο βοῶν γένος· οὐ γὰρ ἐγώ γε