Ἑρμῆν κερτομέων καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε· θάρσει, σπαργανιῶτα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ· εὑρήσω καὶ ἔπειτα βοῶν ἴφθιμα κάρηνα τούτοις οἰωνοῖσι· σὺ δʼ αὖθʼ ὁδὸν ἡγεμονεύσεις.ὣς φάθʼ· ὃ δʼ αὖτʼ ἀνόρουσε θοῶς Κυλλήνιος Ἑομῆς, σπουδῇ ἰών· ἄμφω δὲ παρʼ οὔατα χερσὶν ἐώθει σπάργανον ἀμφʼ ὤμοισιν ἐελμένος, εἶπε δὲ μῦθον· πῆ με φέρεις, Ἑκάεργε, θεῶν ζαμενέστατε πάντων; ἦ με βοῶν ἕνεχʼ ὧδε χολούμενος ὀρσολοπεύεις; ὦ πόποι, εἴθʼ ἀπόλοιτο βοῶν γένος· οὐ γὰρ ἐγώ γε ὑμετέρας ἔκλεψα βόας οὐδʼ ἄλλον ὄπωπα, αἵτινες αἱ βόες εἰσί· τὸ δὲ κλέος οἶον ἀκούω. δὸς δὲ δίκην καὶ δέξο παρὰ Ζηνὶ Κρονίωνι.αὐτὰρ ἐπεὶ τὰ ἕκαστα διαρρήδην ἐρίδαινον Ἑρμῆς τʼ οἰοπόλος καὶ Λητοῦς ἀγλαὸς υἱός, ἀμφὶς θυμὸν ἔχοντες. ὃ μὲν νημερτέα φωνὴν οὐκ ἀδίκως ἐπὶ βουσὶν ἐλάζυτο κύδιμον Ἑρμῆν, αὐτὰρ ὃ τέχνῃσίν τε καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιν ἤθελεν ἐξαπατᾶν Κυλλήνιος Ἀργυρότοξον. αὐτὰρ ἐπεὶ πολύμητις ἐὼν πολυμήχανον εὗρεν,