πρὸς δὲ τόδε μέγα θαῦμα, ὅου κλέος οὔποτʼ ὀλεῖται, κοῦραι Δηλιάδες, ἑκατηβελέταο θεράπναι· αἵ τʼ ἐπεὶ ἂρ πρῶτον μὲν Ἀπόλλωνʼ ὑμνήσωσιν, αὖτις δʼ αὖ Λητώ τε καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιραν, μνησάμεναι ἀνδρῶν τε παλαιῶν ἠδὲ γυναικῶν ὕμνον ἀείδουσιν, θέλγουσι δὲ φῦλʼ ἀνθρώπων. πάντων δʼ ἀνθρώπων φωνὰς καὶ βαμβαλιαστὺν μιμεῖσθʼ ἴσασιν· φαίη δέ κεν αὐτὸς ἕκαστος φθέγγεσθʼ· οὕτω σφιν καλὴ συνάρηρεν ἀοιδή. ἀλλʼ ἄγεθʼ ἱλήκοι μὲν Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύν, χαίρετε δʼ ὑμεῖς πᾶσαι· ἐμεῖο δὲ καὶ μετόπισθεν μνήσασθʼ, ὁππότε κέν τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων