δοῖεν, ἐπεὶ δὴ δηθὰ φίλων ἄπο πήματα πάσχεις.
τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς·καὶ σὺ φίλος μάλα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν.μηδέ τι τοι ξίφεός γε ποθὴ μετόπισθε γένοιτοτούτου, ὃ δή μοι δῶκας ἀρεσσάμενος ἐπέεσσιν.
ἦ ῥα καὶ ἀμφʼ ὤμοισι θέτο ξίφος ἀργυρόηλον.δύσετό τʼ ἠέλιος, καὶ τῷ κλυτὰ δῶρα παρῆεν.καὶ τά γʼ ἐς Ἀλκινόοιο φέρον κήρυκες ἀγαυοί·δεξάμενοι δʼ ἄρα παῖδες ἀμύμονος Ἀλκινόοιομητρὶ παρʼ αἰδοίῃ ἔθεσαν περικαλλέα δῶρα.τοῖσιν δʼ ἡγεμόνευʼ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο,ἐλθόντες δὲ καθῖζον ἐν ὑψηλοῖσι θρόνοισι.δή ῥα τότʼ Ἀρήτην προσέφη μένος Ἀλκινόοιο·δεῦρο, γύναι, φέρε χηλὸν ἀριπρεπέʼ, ἥ τις
ἀρίστη·ἐν δʼ αὐτὴ θὲς φᾶρος ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα.ἀμφὶ δέ οἱ πυρὶ χαλκὸν ἰήνατε, θέρμετε δʼ ὕδωρ,ὄφρα λοεσσάμενός τε ἰδών τʼ ἐὺ κείμενα πάνταδῶρα, τά οἱ Φαίηκες ἀμύμονες ἐνθάδʼ ἔνεικαν,δαιτί τε τέρπηται καὶ ἀοιδῆς ὕμνον ἀκούων.καί οἱ ἐγὼ τόδʼ ἄλεισον ἐμὸν περικαλλὲς ὀπάσσω,χρύσεον, ὄφρʼ ἐμέθεν μεμνημένος ἤματα πάντασπένδῃ ἐνὶ μεγάρῳ Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσιν.
ὣς ἔφατʼ, Ἀρήτη δὲ μετὰ δμῳῇσιν ἔειπενἀμφὶ πυρὶ στῆσαι τρίποδα μέγαν ὅττι τάχιστα.αἱ δὲ λοετροχόον τρίποδʼ ἵστασαν ἐν πυρὶ κηλέῳ,ἔν δʼ ἄρʼ ὕδωρ ἔχεαν, ὑπὸ δὲ ξύλα δαῖον ἑλοῦσαι.γάστρην μὲν τρίποδος πῦρ ἄμφεπε, θέρμετο δʼ ὕδωρ·τόφρα δʼ ἄρʼ Ἀρήτη ξείνῳ περικαλλέα χηλὸνἐξέφερεν θαλάμοιο, τίθει δʼ ἐνὶ κάλλιμα δῶρα,ἐσθῆτα χρυσόν τε, τά οἱ Φαίηκες ἔδωκαν·ἐν δʼ αὐτὴ φᾶρος θῆκεν καλόν τε χιτῶνα,καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·αὐτὸς νῦν ἴδε πῶμα, θοῶς δʼ ἐπὶ δεσμὸν
ἴηλον,μή τίς τοι καθʼ ὁδὸν δηλήσεται, ὁππότʼ ἂν αὖτεεὕδῃσθα γλυκὺν ὕπνον ἰὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,αὐτίκʼ ἐπήρτυε πῶμα, θοῶς δʼ ἐπὶ δεσμὸν ἴηλενποικίλον, ὅν ποτέ μιν δέδαε φρεσὶ πότνια Κίρκη·αὐτόδιον δʼ ἄρα μιν ταμίη λούσασθαι ἀνώγειἔς ῥʼ ἀσάμινθον βάνθʼ· ὁ δʼ ἄρ ἀσπασίως ἴδε θυμῷθερμὰ λοέτρʼ, ἐπεὶ οὔ τι κομιζόμενός γε θάμιζεν,ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς ἠυκόμοιο.τόφρα δέ οἱ κομιδή γε θεῷ ὣς ἔμπεδος ἦεν.τὸν δʼ ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,ἀμφὶ δέ μιν χλαῖναν καλὴν βάλον ἠδὲ χιτῶνα,ἔκ ῥʼ ἀσαμίνθου βὰς ἄνδρας μέτα οἰνοποτῆραςἤιε· Ναυσικάα δὲ θεῶν ἄπο κάλλος ἔχουσαστῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,θαύμαζεν δʼ Ὀδυσῆα ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶσα,καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·χαῖρε, ξεῖνʼ, ἵνα καί ποτʼ ἐὼν ἐν πατρίδι
γαίῃμνήσῃ ἐμεῦ, ὅτι μοι πρώτῃ ζωάγριʼ ὀφέλλεις.
τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς.Ναυσικάα θύγατερ μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο,οὕτω νῦν Ζεὺς θείη, ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης,οἴκαδέ τʼ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι·τῷ κέν τοι καὶ κεῖθι θεῷ ὣς εὐχετοῴμηναἰεὶ ἤματα πάντα· σὺ γάρ μʼ ἐβιώσαο, κούρη.
ἦ ῥα καὶ ἐς θρόνον ἷζε παρʼ Ἀλκίνοον βασιλῆα·οἱ δʼ ἤδη μοίρας τʼ ἔνεμον κερόωντό τε οἶνον.κῆρυξ δʼ ἐγγύθεν ἦλθεν ἄγων ἐρίηρον ἀοιδόν,Δημόδοκον λαοῖσι τετιμένον· εἷσε δʼ ἄρʼ αὐτὸνμέσσῳ δαιτυμόνων, πρὸς κίονα μακρὸν ἐρείσας.δὴ τότε κήρυκα προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς,νώτου ἀποπροταμών, ἐπὶ δὲ πλεῖον ἐλέλειπτο,ἀργιόδοντος ὑός, θαλερὴ δʼ ἦν ἀμφὶς ἀλοιφή·κῆρυξ, τῆ δή, τοῦτο πόρε κρέας, ὄφρα
φάγῃσιν,Δημοδόκῳ· καί μιν προσπτύξομαι ἀχνύμενός περ·πᾶσι γὰρ ἀνθρώποισιν ἐπιχθονίοισιν ἀοιδοὶτιμῆς ἔμμοροί εἰσι καὶ αἰδοῦς, οὕνεκʼ ἄρα σφέαςοἴμας μοῦσʼ ἐδίδαξε, φίλησε δὲ φῦλον ἀοιδῶν.
ὣς ἄρʼ ἔφη, κῆρυξ δὲ φέρων ἐν χερσὶν ἔθηκενἥρῳ Δημοδόκῳ· ὁ δʼ ἐδέξατο, χαῖρε δὲ θυμῷ.οἱ δʼ ἐπʼ ὀνείαθʼ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,δὴ τότε Δημόδοκον προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·Δημόδοκʼ, ἔξοχα δή σε βροτῶν αἰνίζομʼ
ἁπάντων.ἢ σέ γε μοῦσʼ ἐδίδαξε, Διὸς πάϊς, ἢ σέ γʼ Ἀπόλλων·λίην γὰρ κατὰ κόσμον Ἀχαιῶν οἶτον ἀείδεις,ὅσσʼ ἔρξαν τʼ ἔπαθόν τε καὶ ὅσσʼ ἐμόγησαν Ἀχαιοί,ὥς τέ που ἢ αὐτὸς παρεὼν ἢ ἄλλου ἀκούσας.ἀλλʼ ἄγε δὴ μετάβηθι καὶ ἵππου κόσμον ἄεισονδουρατέου, τὸν Ἐπειὸς ἐποίησεν σὺν Ἀθήνῃ,ὅν ποτʼ ἐς ἀκρόπολιν δόλον ἤγαγε δῖος Ὀδυσσεὺςἀνδρῶν ἐμπλήσας οἵ ῥʼ Ἴλιον ἐξαλάπαξαν.αἴ κεν δή μοι ταῦτα κατὰ μοῖραν καταλέξῃς,αὐτίκʼ ἐγὼ πᾶσιν μυθήσομαι ἀνθρώποισιν,ὡς ἄρα τοι πρόφρων θεὸς ὤπασε θέσπιν ἀοιδήν.
ὣς φάθʼ, ὁ δʼ ὁρμηθεὶς θεοῦ ἤρχετο, φαῖνε δʼ
ἀοιδήν,ἔνθεν ἑλὼν ὡς οἱ μὲν ἐυσσέλμων ἐπὶ νηῶνβάντες ἀπέπλειον, πῦρ ἐν κλισίῃσι βαλόντες,Ἀργεῖοι, τοὶ δʼ ἤδη ἀγακλυτὸν ἀμφʼ Ὀδυσῆαἥατʼ ἐνὶ Τρώων ἀγορῇ κεκαλυμμένοι ἵππῳ·αὐτοὶ γάρ μιν Τρῶες ἐς ἀκρόπολιν ἐρύσαντο.ὣς ὁ μὲν ἑστήκει, τοὶ δʼ ἄκριτα πόλλʼ ἀγόρευονἥμενοι ἀμφʼ αὐτόν· τρίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή,ἠὲ διαπλῆξαι κοῖλον δόρυ νηλέι χαλκῷ,ἢ κατὰ πετράων βαλέειν ἐρύσαντας ἐπʼ ἄκρης,ἢ ἐάαν μέγʼ ἄγαλμα θεῶν θελκτήριον εἶναι,τῇ περ δὴ καὶ ἔπειτα τελευτήσεσθαι ἔμελλεν·αἶσα γὰρ ἦν ἀπολέσθαι, ἐπὴν πόλις ἀμφικαλύψῃδουράτεον μέγαν ἵππον, ὅθʼ ἥατο πάντες ἄριστοιἈργείων Τρώεσσι φόνον καὶ κῆρα φέροντες.ἤειδεν δʼ ὡς ἄστυ διέπραθον υἷες Ἀχαιῶνἱππόθεν ἐκχύμενοι, κοῖλον λόχον ἐκπρολιπόντες.ἄλλον δʼ ἄλλῃ ἄειδε πόλιν κεραϊζέμεν αἰπήν,αὐτὰρ Ὀδυσσῆα προτὶ δώματα Δηιφόβοιοβήμεναι, ἠύτʼ Ἄρηα σὺν ἀντιθέῳ Μενελάῳ.κεῖθι δὴ αἰνότατον πόλεμον φάτο τολμήσαντανικῆσαι καὶ ἔπειτα διὰ μεγάθυμον Ἀθήνην.ταῦτʼ ἄρʼ ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός· αὐτὰρ
Ὀδυσσεὺςτήκετο, δάκρυ δʼ ἔδευεν ὑπὸ βλεφάροισι παρειάς.ὡς δὲ γυνὴ κλαίῃσι φίλον πόσιν ἀμφιπεσοῦσα,ὅς τε ἑῆς πρόσθεν πόλιος λαῶν τε πέσῃσιν,ἄστεϊ καὶ τεκέεσσιν ἀμύνων νηλεὲς ἦμαρ·ἡ μὲν τὸν θνήσκοντα καὶ ἀσπαίροντα ἰδοῦσαἀμφʼ αὐτῷ χυμένη λίγα κωκύει· οἱ δέ τʼ ὄπισθεκόπτοντες δούρεσσι μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμουςεἴρερον εἰσανάγουσι, πόνον τʼ ἐχέμεν καὶ ὀιζύν·τῆς δʼ ἐλεεινοτάτῳ ἄχεϊ φθινύθουσι παρειαί·ὣς Ὀδυσεὺς ἐλεεινὸν ὑπʼ ὀφρύσι δάκρυον εἶβεν.ἔνθʼ ἄλλους μὲν πάντας ἐλάνθανε δάκρυα λείβων,Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἐπεφράσατʼ ἠδʼ ἐνόησεν,ἥμενος ἄγχʼ αὐτοῦ, βαρὺ δὲ στενάχοντος ἄκουσεν.αἶψα δὲ Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μετηύδα·κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,Δημόδοκος δʼ ἤδη σχεθέτω φόρμιγγα λίγειαν·οὐ γάρ πως πάντεσσι χαριζόμενος τάδʼ ἀείδει.ἐξ οὗ δορπέομέν τε καὶ ὤρορε θεῖος ἀοιδός,ἐκ τοῦ δʼ οὔ πω παύσατʼ ὀιζυροῖο γόοιοὁ ξεῖνος· μάλα πού μιν ἄχος φρένας ἀμφιβέβηκεν.ἀλλʼ ἄγʼ ὁ μὲν σχεθέτω, ἵνʼ ὁμῶς τερπώμεθα πάντες,