οἱ δὲ παλαιμοσύνης ἀλεγεινῆς πειρήσαντο·τῇ δʼ αὖτʼ Εὐρύαλος ἀπεκαίνυτο πάντας ἀρίστους.ἅλματι δʼ Ἀμφίαλος πάντων προφερέστατος ἦεν·δίσκῳ δʼ αὖ πάντων πολὺ φέρτατος ἦεν Ἐλατρεύς,πὺξ δʼ αὖ Λαοδάμας, ἀγαθὸς πάϊς Ἀλκινόοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντες ἐτέρφθησαν φρένʼ ἀέθλοις,τοῖς ἄρα Λαοδάμας μετέφη πάϊς Ἀλκινόοιο·δεῦτε, φίλοι, τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα εἴ τινʼ
ἄεθλονοἶδέ τε καὶ δεδάηκε. φυήν γε μὲν οὐ κακός ἐστι,μηρούς τε κνήμας τε καὶ ἄμφω χεῖρας ὕπερθεναὐχένα τε στιβαρὸν μέγα τε σθένος· οὐδέ τι ἥβηςδεύεται, ἀλλὰ κακοῖσι συνέρρηκται πολέεσσιν·οὐ γὰρ ἐγώ γέ τί φημι κακώτερον ἄλλο θαλάσσηςἄνδρα γε συγχεῦαι, εἰ καὶ μάλα καρτερὸς εἴη.
τὸν δʼ αὖτʼ Εὐρύαλος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·Λαοδάμα, μάλα τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπες.αὐτὸς νῦν προκάλεσσαι ἰὼν καὶ πέφραδε μῦθον.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσʼ ἀγαθὸς πάϊς Ἀλκινόοιο,στῆ ῥʼ ἐς μέσσον ἰὼν καὶ Ὀδυσσῆα προσέειπε·δεῦρʼ ἄγε καὶ σύ, ξεῖνε πάτερ, πείρησαι ἀέθλων,εἴ τινά που δεδάηκας· ἔοικε δέ σʼ ἴδμεν ἀέθλους·οὐ μὲν γὰρ μεῖζον κλέος ἀνέρος ὄφρα κʼ ἔῃσιν,ἤ ὅ τι ποσσίν τε ῥέξῃ καὶ χερσὶν ἑῇσιν.ἀλλʼ ἄγε πείρησαι, σκέδασον δʼ ἀπὸ κήδεα θυμοῦ.σοὶ δʼ ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται, ἀλλά τοι ἤδηνηῦς τε κατείρυσται καὶ ἐπαρτέες εἰσὶν ἑταῖροι.
τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς·Λαοδάμα, τί με ταῦτα κελεύετε κερτομέοντες;κήδεά μοι καὶ μᾶλλον ἐνὶ φρεσὶν ἤ περ ἄεθλοι,ὃς πρὶν μὲν μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα,νῦν δὲ μεθʼ ὑμετέρῃ ἀγορῇ νόστοιο χατίζωνἧμαι, λισσόμενος βασιλῆά τε πάντα τε δῆμον.
τὸν δʼ αὖτʼ Εὐρύαλος ἀπαμείβετο νείκεσέ τʼ
ἄντην·οὐ γάρ σʼ οὐδέ, ξεῖνε, δαήμονι φωτὶ ἐίσκωἄθλων, οἷά τε πολλὰ μετʼ ἀνθρώποισι πέλονται,ἀλλὰ τῷ, ὅς θʼ ἅμα νηὶ πολυκλήιδι θαμίζων,ἀρχὸς ναυτάων οἵ τε πρηκτῆρες ἔασιν,φόρτου τε μνήμων καὶ ἐπίσκοπος ᾖσιν ὁδαίωνκερδέων θʼ ἁρπαλέων· οὐδʼ ἀθλητῆρι ἔοικας.
τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς·ξεῖνʼ, οὐ καλὸν ἔειπες· ἀτασθάλῳ ἀνδρὶ ἔοικας.οὕτως οὐ πάντεσσι θεοὶ χαρίεντα διδοῦσινἀνδράσιν, οὔτε φυὴν οὔτʼ ἂρ φρένας οὔτʼ ἀγορητύν.ἄλλος μὲν γάρ τʼ εἶδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ,ἀλλὰ θεὸς μορφὴν ἔπεσι στέφει, οἱ δέ τʼ ἐς αὐτὸντερπόμενοι λεύσσουσιν· ὁ δʼ ἀσφαλέως ἀγορεύειαἰδοῖ μειλιχίῃ, μετὰ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν,ἐρχόμενον δʼ ἀνὰ ἄστυ θεὸν ὣς εἰσορόωσιν.ἄλλος δʼ αὖ εἶδος μὲν ἀλίγκιος ἀθανάτοισιν,ἀλλʼ οὔ οἱ χάρις ἀμφιπεριστέφεται ἐπέεσσιν,ὡς καὶ σοὶ εἶδος μὲν ἀριπρεπές, οὐδέ κεν ἄλλωςοὐδὲ θεὸς τεύξειε, νόον δʼ ἀποφώλιός ἐσσι.ὤρινάς μοι θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι φίλοισινεἰπὼν οὐ κατὰ κόσμον. ἐγὼ δʼ οὐ νῆις ἀέθλων,ὡς σύ γε μυθεῖαι, ἀλλʼ ἐν πρώτοισιν ὀίωἔμμεναι, ὄφρʼ ἥβῃ τε πεποίθεα χερσί τʼ ἐμῇσι.νῦν δʼ ἔχομαι κακότητι καὶ ἄλγεσι· πολλὰ γὰρ ἔτληνἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων.ἀλλὰ καὶ ὥς, κακὰ πολλὰ παθών, πειρήσομʼ ἀέθλων·θυμοδακὴς γὰρ μῦθος, ἐπώτρυνας δέ με εἰπών.
ἦ ῥα καὶ αὐτῷ φάρει ἀναΐξας λάβε δίσκονμείζονα καὶ πάχετον, στιβαρώτερον οὐκ ὀλίγον περἢ οἵῳ Φαίηκες ἐδίσκεον ἀλλήλοισι.τόν ῥα περιστρέψας ἧκε στιβαρῆς ἀπὸ χειρός,βόμβησεν δὲ λίθος· κατὰ δʼ ἔπτηξαν ποτὶ γαίῃΦαίηκες δολιχήρετμοι, ναυσίκλυτοι ἄνδρες,λᾶος ὑπὸ ῥιπῆς· ὁ δʼ ὑπέρπτατο σήματα πάντωνῥίμφα θέων ἀπὸ χειρός. ἔθηκε δὲ τέρματʼ Ἀθήνηἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·καί κʼ ἀλαός τοι, ξεῖνε, διακρίνειε τὸ σῆμαἀμφαφόων, ἐπεὶ οὔ τι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ,ἀλλὰ πολὺ πρῶτον. σὺ δὲ θάρσει τόνδε γʼ ἄεθλον·οὔ τις Φαιήκων τόδε γʼ ἵξεται, οὐδʼ ὑπερήσει.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,χαὶρων, οὕνεχʼ ἑταῖρον ἐνηέα λεῦσσʼ ἐν ἀγῶνι.καὶ τότε κουφότερον μετεφώνεε Φαιήκεσσιν·τοῦτον νῦν ἀφίκεσθε, νέοι. τάχα δʼ ὕστερον
ἄλλονἥσειν ἢ τοσσοῦτον ὀίομαι ἢ ἔτι μᾶσσον.τῶν δʼ ἄλλων ὅτινα κραδίη θυμός τε κελεύει,δεῦρʼ ἄγε πειρηθήτω, ἐπεί μʼ ἐχολώσατε λίην,ἢ πὺξ ἠὲ πάλῃ ἢ καὶ ποσίν, οὔ τι μεγαίρω,πάντων Φαιήκων, πλήν γʼ αὐτοῦ Λαοδάμαντος.ξεῖνος γάρ μοι ὅδʼ ἐστί· τίς ἂν φιλέοντι μάχοιτο;ἄφρων δὴ κεῖνός γε καὶ οὐτιδανὸς πέλει ἀνήρ,ὅς τις ξεινοδόκῳ ἔριδα προφέρηται ἀέθλωνδήμῳ ἐν ἀλλοδαπῷ· ἕο δʼ αὐτοῦ πάντα κολούει.τῶν δʼ ἄλλων οὔ πέρ τινʼ ἀναίνομαι οὐδʼ ἀθερίζω,ἀλλʼ ἐθέλω ἴδμεν καὶ πειρηθήμεναι ἄντην.πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι, μετʼ ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεθλοι·