Ναυσίθοον μεγάθυμον, ὃς ἐν Φαίηξιν ἄνασσε·Ναυσίθοος δʼ ἔτεκεν Ῥηξήνορά τʼ Ἀλκίνοόν τε.τὸν μὲν ἄκουρον ἐόντα βάλʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωννυμφίον ἐν μεγάρῳ, μίαν οἴην παῖδα λιπόνταἈρήτην· τὴν δʼ Ἀλκίνοος ποιήσατʼ ἄκοιτιν,καί μιν ἔτισʼ, ὡς οὔ τις ἐπὶ χθονὶ τίεται ἄλλη,ὅσσαι νῦν γε γυναῖκες ὑπʼ ἀνδράσιν οἶκον ἔχουσιν.ὣς κείνη περὶ κῆρι τετίμηταί τε καὶ ἔστινἔκ τε φίλων παίδων ἔκ τʼ αὐτοῦ Ἀλκινόοιοκαὶ λαῶν, οἵ μίν ῥα θεὸν ὣς εἰσορόωντεςδειδέχαται μύθοισιν, ὅτε στείχῃσʼ ἀνὰ ἄστυ.οὐ μὲν γάρ τι νόου γε καὶ αὐτὴ δεύεται ἐσθλοῦ·ᾗσι τʼ ἐὺ φρονέῃσι καὶ ἀνδράσι νείκεα λύει.εἴ κέν τοι κείνη γε φίλα φρονέῃσʼ ἐνὶ θυμῷ,ἐλπωρή τοι ἔπειτα φίλους τʼ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαιοἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.
ὣς ἄρα φωνήσασʼ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνηπόντον ἐπʼ ἀτρύγετον, λίπε δὲ Σχερίην ἐρατεινήν,ἵκετο δʼ ἐς Μαραθῶνα καὶ εὐρυάγυιαν Ἀθήνην,δῦνε δʼ Ἐρεχθῆος πυκινὸν δόμον. αὐτὰρ ὈδυσσεὺςἈλκινόου πρὸς δώματʼ ἴε κλυτά· πολλὰ δέ οἱ κῆρὥρμαινʼ ἱσταμένῳ, πρὶν χάλκεον οὐδὸν ἱκέσθαι.ὥς τε γὰρ ἠελίου αἴγλη πέλεν ἠὲ σελήνηςδῶμα καθʼ ὑψερεφὲς μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο.χάλκεοι μὲν γὰρ τοῖχοι ἐληλέδατʼ ἔνθα καὶ ἔνθα,ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῦ, περὶ δὲ θριγκὸς κυάνοιο·χρύσειαι δὲ θύραι πυκινὸν δόμον ἐντὸς ἔεργον·σταθμοὶ δʼ ἀργύρεοι ἐν χαλκέῳ ἕστασαν οὐδῷ,ἀργύρεον δʼ ἐφʼ ὑπερθύριον, χρυσέη δὲ κορώνη.χρύσειοι δʼ ἑκάτερθε καὶ ἀργύρεοι κύνες ἦσαν,οὓς Ἥφαιστος ἔτευξεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσιδῶμα φυλασσέμεναι μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο,ἀθανάτους ὄντας καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα.ἐν δὲ θρόνοι περὶ τοῖχον ἐρηρέδατʼ ἔνθα καὶ ἔνθα,ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῖο διαμπερές, ἔνθʼ ἐνὶ πέπλοιλεπτοὶ ἐύννητοι βεβλήατο, ἔργα γυναικῶν.ἔνθα δὲ Φαιήκων ἡγήτορες ἑδριόωντοπίνοντες καὶ ἔδοντες· ἐπηετανὸν γὰρ ἔχεσκον.χρύσειοι δʼ ἄρα κοῦροι ἐυδμήτων ἐπὶ βωμῶνἕστασαν αἰθομένας δαΐδας μετὰ χερσὶν ἔχοντες,φαίνοντες νύκτας κατὰ δώματα δαιτυμόνεσσι.πεντήκοντα δέ οἱ δμωαὶ κατὰ δῶμα γυναῖκεςαἱ μὲν ἀλετρεύουσι μύλῃς ἔπι μήλοπα καρπόν,αἱ δʼ ἱστοὺς ὑφόωσι καὶ ἠλάκατα στρωφῶσινἥμεναι, οἷά τε φύλλα μακεδνῆς αἰγείροιο·καιρουσσέων δʼ ὀθονέων ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον.ὅσσον Φαίηκες περὶ πάντων ἴδριες ἀνδρῶννῆα θοὴν ἐνὶ πόντῳ ἐλαυνέμεν, ὣς δὲ γυναῖκεςἱστῶν τεχνῆσσαι· πέρι γάρ σφισι δῶκεν Ἀθήνηἔργα τʼ ἐπίστασθαι περικαλλέα καὶ φρένας ἐσθλάς.ἔκτοσθεν δʼ αὐλῆς μέγας ὄρχατος ἄγχι θυράωντετράγυος· περὶ δʼ ἕρκος ἐλήλαται ἀμφοτέρωθεν.ἔνθα δὲ δένδρεα μακρὰ πεφύκασι τηλεθόωντα,ὄγχναι καὶ ῥοιαὶ καὶ μηλέαι ἀγλαόκαρποισυκέαι τε γλυκεραὶ καὶ ἐλαῖαι τηλεθόωσαι.τάων οὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται οὐδʼ ἀπολείπειχείματος οὐδὲ θέρευς, ἐπετήσιος· ἀλλὰ μάλʼ αἰεὶΖεφυρίη πνείουσα τὰ μὲν φύει, ἄλλα δὲ πέσσει.ὄγχνη ἐπʼ ὄγχνῃ γηράσκει, μῆλον δʼ ἐπὶ μήλῳ,αὐτὰρ ἐπὶ σταφυλῇ σταφυλή, σῦκον δʼ ἐπὶ σύκῳ.ἔνθα δέ οἱ πολύκαρπος ἀλωὴ ἐρρίζωται,τῆς ἕτερον μὲν θειλόπεδον λευρῷ ἐνὶ χώρῳτέρσεται ἠελίῳ, ἑτέρας δʼ ἄρα τε τρυγόωσιν,ἄλλας δὲ τραπέουσι· πάροιθε δέ τʼ ὄμφακές εἰσινἄνθος ἀφιεῖσαι, ἕτεραι δʼ ὑποπερκάζουσιν.ἔνθα δὲ κοσμηταὶ πρασιαὶ παρὰ νείατον ὄρχονπαντοῖαι πεφύασιν, ἐπηετανὸν γανόωσαι·ἐν δὲ δύω κρῆναι ἡ μέν τʼ ἀνὰ κῆπον ἅπαντασκίδναται, ἡ δʼ ἑτέρωθεν ὑπʼ αὐλῆς οὐδὸν ἵησιπρὸς δόμον ὑψηλόν, ὅθεν ὑδρεύοντο πολῖται.τοῖʼ ἄρʼ ἐν Ἀλκινόοιο θεῶν ἔσαν ἀγλαὰ δῶρα.ἔνθα στὰς θηεῖτο πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ θηήσατο θυμῷ,καρπαλίμως ὑπὲρ οὐδὸν ἐβήσετο δώματος εἴσω.εὗρε δὲ Φαιήκων ἡγήτορας ἠδὲ μέδονταςσπένδοντας δεπάεσσιν ἐυσκόπῳ ἀργεϊφόντῃ,ᾧ πυμάτῳ σπένδεσκον, ὅτε μνησαίατο κοίτου.αὐτὰρ ὁ βῆ διὰ δῶμα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺςπολλὴν ἠέρʼ ἔχων, ἥν οἱ περίχευεν Ἀθήνη,ὄφρʼ ἵκετʼ Ἀρήτην τε καὶ Ἀλκίνοον βασιλῆα.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ Ἀρήτης βάλε γούνασι χεῖρας Ὀδυσσεύς,καὶ τότε δή ῥʼ αὐτοῖο πάλιν χύτο θέσφατος ἀήρ.οἱ δʼ ἄνεῳ ἐγένοντο, δόμον κάτα φῶτα ἰδόντες·θαύμαζον δʼ ὁρόωντες. ὁ δὲ λιτάνευεν Ὀδυσσεύς·Ἀρήτη, θύγατερ Ῥηξήνορος ἀντιθέοιο,σόν τε πόσιν σά τε γούναθʼ ἱκάνω πολλὰ μογήσαςτούσδε τε δαιτυμόνας· τοῖσιν θεοὶ ὄλβια δοῖενζωέμεναι, καὶ παισὶν ἐπιτρέψειεν ἕκαστοςκτήματʼ ἐνὶ μεγάροισι γέρας θʼ ὅ τι δῆμος ἔδωκεν·αὐτὰρ ἐμοὶ πομπὴν ὀτρύνετε πατρίδʼ ἱκέσθαιθᾶσσον, ἐπεὶ δὴ δηθὰ φίλων ἄπο πήματα πάσχω.
ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετʼ ἐπʼ ἐσχάρῃ ἐν κονίῃσινπὰρ πυρί· οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἥρως Ἐχένηος,