αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον,τοῖος ἐὼν οἷός ἐσσι, τά τε φρονέων ἅ τʼ ἐγώ περ,παῖδά τʼ ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαιαὖθι μένων· οἶκον δέ κʼ ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην,εἴ κʼ ἐθέλων γε μένοις· ἀέκοντα δέ σʼ οὔ τις ἐρύξειΦαιήκων· μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο.πομπὴν δʼ ἐς τόδʼ ἐγὼ τεκμαίρομαι, ὄφρʼ ἐὺ εἰδῇς,αὔριον ἔς· τῆμος δὲ σὺ μὲν δεδμημένος ὕπνῳλέξεαι, οἱ δʼ ἐλόωσι γαλήνην, ὄφρʼ ἂν ἵκηαιπατρίδα σὴν καὶ δῶμα, καὶ εἴ πού τοι φίλον ἐστίν,εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἔστʼ Εὐβοίης,τήν περ τηλοτάτω φάσʼ ἔμμεναι, οἵ μιν ἴδοντολαῶν ἡμετέρων, ὅτε τε ξανθὸν Ῥαδάμανθυνἦγον ἐποψόμενον Τιτυὸν Γαιήιον υἱόν.καὶ μὲν οἱ ἔνθʼ ἦλθον καὶ ἄτερ καμάτοιο τέλεσσανἤματι τῷ αὐτῷ καὶ ἀπήνυσαν οἴκαδʼ ὀπίσσω.εἰδήσεις δὲ καὶ αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶν ὅσσον ἄρισταινῆες ἐμαὶ καὶ κοῦροι ἀναρρίπτειν ἅλα πηδῷ.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,εὐχόμενος δʼ ἄρα εἶπεν, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·Ζεῦ πάτερ, αἴθʼ ὅσα εἶπε τελευτήσειεν ἅπανταἈλκίνοος· τοῦ μέν κεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουρανἄσβεστον κλέος εἴη, ἐγὼ δέ κε πατρίδʼ ἱκοίμην.
ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·κέκλετο δʼ Ἀρήτη λευκώλενος ἀμφιπόλοισινδέμνιʼ ὑπʼ αἰθούσῃ θέμεναι καὶ ῥήγεα καλὰ