μή πως καὶ σοὶ θυμὸς ἐπισκύσσαιτο ἰδόντι·δύσζηλοι γάρ τʼ εἰμὲν ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπων.
τὸν δʼ αὖτʼ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·ξεῖνʼ, οὔ μοι τοιοῦτον ἐνὶ στήθεσσι φίλον κῆρμαψιδίως κεχολῶσθαι· ἀμείνω δʼ αἴσιμα πάντα.αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον,τοῖος ἐὼν οἷός ἐσσι, τά τε φρονέων ἅ τʼ ἐγώ περ,παῖδά τʼ ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαιαὖθι μένων· οἶκον δέ κʼ ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην,εἴ κʼ ἐθέλων γε μένοις· ἀέκοντα δέ σʼ οὔ τις ἐρύξειΦαιήκων· μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο.πομπὴν δʼ ἐς τόδʼ ἐγὼ τεκμαίρομαι, ὄφρʼ ἐὺ εἰδῇς,αὔριον ἔς· τῆμος δὲ σὺ μὲν δεδμημένος ὕπνῳλέξεαι, οἱ δʼ ἐλόωσι γαλήνην, ὄφρʼ ἂν ἵκηαιπατρίδα σὴν καὶ δῶμα, καὶ εἴ πού τοι φίλον ἐστίν,εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἔστʼ Εὐβοίης,τήν περ τηλοτάτω φάσʼ ἔμμεναι, οἵ μιν ἴδοντολαῶν ἡμετέρων, ὅτε τε ξανθὸν Ῥαδάμανθυνἦγον ἐποψόμενον Τιτυὸν Γαιήιον υἱόν.καὶ μὲν οἱ ἔνθʼ ἦλθον καὶ ἄτερ καμάτοιο τέλεσσανἤματι τῷ αὐτῷ καὶ ἀπήνυσαν οἴκαδʼ ὀπίσσω.εἰδήσεις δὲ καὶ αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶν ὅσσον ἄρισταινῆες ἐμαὶ καὶ κοῦροι ἀναρρίπτειν ἅλα πηδῷ.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,εὐχόμενος δʼ ἄρα εἶπεν, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·Ζεῦ πάτερ, αἴθʼ ὅσα εἶπε τελευτήσειεν ἅπανταἈλκίνοος· τοῦ μέν κεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουρανἄσβεστον κλέος εἴη, ἐγὼ δέ κε πατρίδʼ ἱκοίμην.
ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·κέκλετο δʼ Ἀρήτη λευκώλενος ἀμφιπόλοισινδέμνιʼ ὑπʼ αἰθούσῃ θέμεναι καὶ ῥήγεα καλὰπορφύρεʼ ἐμβαλέειν, στορέσαι τʼ ἐφύπερθε τάπηταςχλαίνας τʼ ἐνθέμεναι οὔλας καθύπερθεν ἕσασθαι.αἱ δʼ ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι·αὐτὰρ ἐπεὶ στόρεσαν πυκινὸν λέχος ἐγκονέουσαι,ὤτρυνον δʼ Ὀδυσῆα παριστάμεναι ἐπέεσσιν·ὄρσο κέων, ὦ ξεῖνε· πεποίηται δέ τοι εὐνή.
ὣς φάν, τῷ δʼ ἀσπαστὸν ἐείσατο κοιμηθῆναι.ὣς ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺςτρητοῖς ἐν λεχέεσσιν ὑπʼ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ·Ἀλκίνοος δʼ ἄρα λέκτο μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο,πὰρ δὲ γυνὴ δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν.
ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,ὤρνυτʼ ἄρʼ ἐξ εὐνῆς ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο,ἂν δʼ ἄρα διογενὴς ὦρτο πτολίπορθος Ὀδυσσεύς.τοῖσιν δʼ ἡγεμόνευʼ ἱερὸν μένος ἈλκινόοιοΦαιήκων ἀγορήνδʼ, ἥ σφιν παρὰ νηυσὶ τέτυκτο.ἐλθόντες δὲ καθῖζον ἐπὶ ξεστοῖσι λίθοισιπλησίον. ἡ δʼ ἀνὰ ἄστυ μετῴχετο Παλλὰς Ἀθήνηεἰδομένη κήρυκι δαΐφρονος Ἀλκινόοιο,νόστον Ὀδυσσῆι μεγαλήτορι μητιόωσα,καί ῥα ἑκάστῳ φωτὶ παρισταμένη φάτο μῦθον·δεῦτʼ ἄγε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,εἰς ἀγορὴν ἰέναι, ὄφρα ξείνοιο πύθησθε,ὃς νέον Ἀλκινόοιο δαΐφρονος ἵκετο δῶμαπόντον ἐπιπλαγχθείς, δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος.
ὣς εἰποῦσʼ ὤτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.καρπαλίμως δʼ ἔμπληντο βροτῶν ἀγοραί τε καὶ ἕδραιἀγρομένων· πολλοὶ δʼ ἄρʼ ἐθηήσαντο ἰδόντεςυἱὸν Λαέρταο δαΐφρονα· τῷ δʼ ἄρʼ Ἀθήνηθεσπεσίην κατέχευε χάριν κεφαλῇ τε καὶ ὤμοιςκαί μιν μακρότερον καὶ πάσσονα θῆκεν ἰδέσθαι,ὥς κεν Φαιήκεσσι φίλος πάντεσσι γένοιτοδεινός τʼ αἰδοῖός τε καὶ ἐκτελέσειεν ἀέθλουςπολλούς, τοὺς Φαίηκες ἐπειρήσαντʼ Ὀδυσῆος.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἤγερθεν ὁμηγερέες τʼ ἐγένοντο,τοῖσιν δʼ Ἀλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.ξεῖνος ὅδʼ, οὐκ οἶδʼ ὅς τις, ἀλώμενος ἵκετʼ ἐμὸν δῶ,ἠὲ πρὸς ἠοίων ἦ ἑσπερίων ἀνθρώπων·πομπὴν δʼ ὀτρύνει, καὶ λίσσεται ἔμπεδον εἶναι.ἡμεῖς δʼ, ὡς τὸ πάρος περ, ἐποτρυνώμεθα πομπήν.οὐδὲ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος, ὅτις κʼ ἐμὰ δώμαθʼ ἵκηται,ἐνθάδʼ ὀδυρόμενος δηρὸν μένει εἵνεκα πομπῆς.ἀλλʼ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖανπρωτόπλοον, κούρω δὲ δύω καὶ πεντήκοντακρινάσθων κατὰ δῆμον, ὅσοι πάρος εἰσὶν ἄριστοι.δησάμενοι δʼ ἐὺ πάντες ἐπὶ κληῖσιν ἐρετμὰ