θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα·ἀλλʼ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν.ἔνθα μὲν ἑπτάετες μένον ἔμπεδον, εἵματα δʼ αἰεὶδάκρυσι δεύεσκον, τά μοι ἄμβροτα δῶκε Καλυψώ·ἀλλʼ ὅτε δὴ ὀγδόατόν μοι ἐπιπλόμενον ἔτος ἦλθεν,καὶ τότε δή μʼ ἐκέλευσεν ἐποτρύνουσα νέεσθαιΖηνὸς ὑπʼ ἀγγελίης, ἢ καὶ νόος ἐτράπετʼ αὐτῆς.πέμπε δʼ ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου, πολλὰ δʼ ἔδωκε,σῖτον καὶ μέθυ ἡδύ, καὶ ἄμβροτα εἵματα ἕσσεν,οὖρον δὲ προέηκεν ἀπήμονά τε λιαρόν τε.ἑπτὰ δὲ καὶ δέκα μὲν πλέον ἤματα ποντοπορεύων,ὀκτωκαιδεκάτῃ δʼ ἐφάνη ὄρεα σκιόενταγαίης ὑμετέρης, γήθησε δέ μοι φίλον ἦτορδυσμόρῳ· ἦ γὰρ ἔμελλον ἔτι ξυνέσεσθαι ὀιζυῖπολλῇ, τήν μοι ἐπῶρσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,ὅς μοι ἐφορμήσας ἀνέμους κατέδησε κέλευθον,ὤρινεν δὲ θάλασσαν ἀθέσφατον, οὐδέ τι κῦμαεἴα ἐπὶ σχεδίης ἁδινὰ στενάχοντα φέρεσθαι.