ἔγνω γὰρ φᾶρός τε χιτῶνά τε εἵματʼ ἰδοῦσακαλά, τά ῥʼ αὐτὴ τεῦξε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξί·καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ξεῖνε, τὸ μέν σε πρῶτον ἐγὼν εἰρήσομαι αὐτή·τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν; τίς τοι τάδε εἵματʼ ἔδωκεν;οὐ δὴ φῆς ἐπὶ πόντον ἀλώμενος ἐνθάδʼ ἱκέσθαι;
τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς·ἀργαλέον, βασίλεια, διηνεκέως ἀγορεῦσαικήδεʼ, ἐπεί μοι πολλὰ δόσαν θεοὶ Οὐρανίωνες·τοῦτο δέ τοι ἐρέω ὅ μʼ ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς.Ὠγυγίη τις νῆσος ἀπόπροθεν εἰν ἁλὶ κεῖται·ἔνθα μὲν Ἄτλαντος θυγάτηρ, δολόεσσα Καλυψὼναίει ἐυπλόκαμος, δεινὴ θεός· οὐδέ τις αὐτῇμίσγεται οὔτε θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων.ἀλλʼ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἐφέστιον ἤγαγε δαίμωνοἶον, ἐπεί μοι νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷΖεὺς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ.ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,αὐτὰρ ἐγὼ τρόπιν ἀγκὰς ἑλὼν νεὸς ἀμφιελίσσηςἐννῆμαρ φερόμην· δεκάτῃ δέ με νυκτὶ μελαίνῃνῆσον ἐς Ὠγυγίην πέλασαν θεοί, ἔνθα Καλυψὼναίει ἐυπλόκαμος, δεινὴ θεός, ἥ με λαβοῦσαἐνδυκέως ἐφίλει τε καὶ ἔτρεφεν ἠδὲ ἔφασκεθήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα·ἀλλʼ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν.ἔνθα μὲν ἑπτάετες μένον ἔμπεδον, εἵματα δʼ αἰεὶδάκρυσι δεύεσκον, τά μοι ἄμβροτα δῶκε Καλυψώ·ἀλλʼ ὅτε δὴ ὀγδόατόν μοι ἐπιπλόμενον ἔτος ἦλθεν,καὶ τότε δή μʼ ἐκέλευσεν ἐποτρύνουσα νέεσθαιΖηνὸς ὑπʼ ἀγγελίης, ἢ καὶ νόος ἐτράπετʼ αὐτῆς.πέμπε δʼ ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου, πολλὰ δʼ ἔδωκε,σῖτον καὶ μέθυ ἡδύ, καὶ ἄμβροτα εἵματα ἕσσεν,οὖρον δὲ προέηκεν ἀπήμονά τε λιαρόν τε.ἑπτὰ δὲ καὶ δέκα μὲν πλέον ἤματα ποντοπορεύων,ὀκτωκαιδεκάτῃ δʼ ἐφάνη ὄρεα σκιόενταγαίης ὑμετέρης, γήθησε δέ μοι φίλον ἦτορδυσμόρῳ· ἦ γὰρ ἔμελλον ἔτι ξυνέσεσθαι ὀιζυῖπολλῇ, τήν μοι ἐπῶρσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,ὅς μοι ἐφορμήσας ἀνέμους κατέδησε κέλευθον,ὤρινεν δὲ θάλασσαν ἀθέσφατον, οὐδέ τι κῦμαεἴα ἐπὶ σχεδίης ἁδινὰ στενάχοντα φέρεσθαι.τὴν μὲν ἔπειτα θύελλα διεσκέδασʼ· αὐτὰρ ἐγώ γενηχόμενος τόδε λαῖτμα διέτμαγον, ὄφρα με γαίῃὑμετέρῃ ἐπέλασσε φέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ.ἔνθα κέ μʼ ἐκβαίνοντα βιήσατο κῦμʼ ἐπὶ χέρσου,πέτρῃς πρὸς μεγάλῃσι βαλὸν καὶ ἀτερπέι χώρῳ·ἀλλʼ ἀναχασσάμενος νῆχον πάλιν, ἧος ἐπῆλθονἐς ποταμόν, τῇ δή μοι ἐείσατο χῶρος ἄριστος,λεῖος πετράων, καὶ ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο.ἐκ δʼ ἔπεσον θυμηγερέων, ἐπὶ δʼ ἀμβροσίη νὺξἤλυθʼ. ἐγὼ δʼ ἀπάνευθε διιπετέος ποταμοῖοἐκβὰς ἐν θάμνοισι κατέδραθον, ἀμφὶ δὲ φύλλαἠφυσάμην· ὕπνον δὲ θεὸς κατʼ ἀπείρονα χεῦεν.ἔνθα μὲν ἐν φύλλοισι φίλον τετιημένος ἦτορεὗδον παννύχιος καὶ ἐπʼ ἠῶ καὶ μέσον ἦμαρ.δείλετό τʼ ἠέλιος καί με γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν.ἀμφιπόλους δʼ ἐπὶ θινὶ τεῆς ἐνόησα θυγατρὸςπαιζούσας, ἐν δʼ αὐτὴ ἔην ἐικυῖα θεῇσι·τὴν ἱκέτευσʼ· ἡ δʼ οὔ τι νοήματος ἤμβροτεν ἐσθλοῦ,ὡς οὐκ ἂν ἔλποιο νεώτερον ἀντιάσανταἐρξέμεν· αἰεὶ γάρ τε νεώτεροι ἀφραδέουσιν.ἥ μοι σῖτον ἔδωκεν ἅλις ἠδʼ αἴθοπα οἶνονκαὶ λοῦσʼ ἐν ποταμῷ καί μοι τάδε εἵματʼ ἔδωκε.ταῦτά τοι ἀχνύμενός περ ἀληθείην κατέλεξα.
τὸν δʼ αὖτʼ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·ξεῖνʼ, ἦ τοι μὲν τοῦτο γʼ ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησεπαῖς ἐμή, οὕνεκά σʼ οὔ τι μετʼ ἀμφιπόλοισι γυναιξὶνἦγεν ἐς ἡμέτερον, σὺ δʼ ἄρα πρώτην ἱκέτευσας.
τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς·ἥρως, μή τοι τοὔνεκʼ ἀμύμονα νείκεε κούρην·ἡ μὲν γάρ μʼ ἐκέλευε σὺν ἀμφιπόλοισιν ἕπεσθαι,ἀλλʼ ἐγὼ οὐκ ἔθελον δείσας αἰσχυνόμενός τε,μή πως καὶ σοὶ θυμὸς ἐπισκύσσαιτο ἰδόντι·δύσζηλοι γάρ τʼ εἰμὲν ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπων.
τὸν δʼ αὖτʼ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·ξεῖνʼ, οὔ μοι τοιοῦτον ἐνὶ στήθεσσι φίλον κῆρμαψιδίως κεχολῶσθαι· ἀμείνω δʼ αἴσιμα πάντα.αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον,τοῖος ἐὼν οἷός ἐσσι, τά τε φρονέων ἅ τʼ ἐγώ περ,παῖδά τʼ ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαιαὖθι μένων· οἶκον δέ κʼ ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην,εἴ κʼ ἐθέλων γε μένοις· ἀέκοντα δέ σʼ οὔ τις ἐρύξειΦαιήκων· μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο.πομπὴν δʼ ἐς τόδʼ ἐγὼ τεκμαίρομαι, ὄφρʼ ἐὺ εἰδῇς,αὔριον ἔς· τῆμος δὲ σὺ μὲν δεδμημένος ὕπνῳλέξεαι, οἱ δʼ ἐλόωσι γαλήνην, ὄφρʼ ἂν ἵκηαιπατρίδα σὴν καὶ δῶμα, καὶ εἴ πού τοι φίλον ἐστίν,εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἔστʼ Εὐβοίης,τήν περ τηλοτάτω φάσʼ ἔμμεναι, οἵ μιν ἴδοντολαῶν ἡμετέρων, ὅτε τε ξανθὸν Ῥαδάμανθυνἦγον ἐποψόμενον Τιτυὸν Γαιήιον υἱόν.καὶ μὲν οἱ ἔνθʼ ἦλθον καὶ ἄτερ καμάτοιο τέλεσσανἤματι τῷ αὐτῷ καὶ ἀπήνυσαν οἴκαδʼ ὀπίσσω.εἰδήσεις δὲ καὶ αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶν ὅσσον ἄρισταινῆες ἐμαὶ καὶ κοῦροι ἀναρρίπτειν ἅλα πηδῷ.
ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,εὐχόμενος δʼ ἄρα εἶπεν, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·Ζεῦ πάτερ, αἴθʼ ὅσα εἶπε τελευτήσειεν ἅπανταἈλκίνοος· τοῦ μέν κεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουρανἄσβεστον κλέος εἴη, ἐγὼ δέ κε πατρίδʼ ἱκοίμην.
ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·κέκλετο δʼ Ἀρήτη λευκώλενος ἀμφιπόλοισινδέμνιʼ ὑπʼ αἰθούσῃ θέμεναι καὶ ῥήγεα καλὰπορφύρεʼ ἐμβαλέειν, στορέσαι τʼ ἐφύπερθε τάπηταςχλαίνας τʼ ἐνθέμεναι οὔλας καθύπερθεν ἕσασθαι.αἱ δʼ ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι·αὐτὰρ ἐπεὶ στόρεσαν πυκινὸν λέχος ἐγκονέουσαι,ὤτρυνον δʼ Ὀδυσῆα παριστάμεναι ἐπέεσσιν·ὄρσο κέων, ὦ ξεῖνε· πεποίηται δέ τοι εὐνή.
ὣς φάν, τῷ δʼ ἀσπαστὸν ἐείσατο κοιμηθῆναι.ὣς ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺςτρητοῖς ἐν λεχέεσσιν ὑπʼ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ·Ἀλκίνοος δʼ ἄρα λέκτο μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο,πὰρ δὲ γυνὴ δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν.
ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,ὤρνυτʼ ἄρʼ ἐξ εὐνῆς ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο,ἂν δʼ ἄρα διογενὴς ὦρτο πτολίπορθος Ὀδυσσεύς.τοῖσιν δʼ ἡγεμόνευʼ ἱερὸν μένος ἈλκινόοιοΦαιήκων ἀγορήνδʼ, ἥ σφιν παρὰ νηυσὶ τέτυκτο.ἐλθόντες δὲ καθῖζον ἐπὶ ξεστοῖσι λίθοισιπλησίον. ἡ δʼ ἀνὰ ἄστυ μετῴχετο Παλλὰς Ἀθήνηεἰδομένη κήρυκι δαΐφρονος Ἀλκινόοιο,νόστον Ὀδυσσῆι μεγαλήτορι μητιόωσα,καί ῥα ἑκάστῳ φωτὶ παρισταμένη φάτο μῦθον·