θαύμαζον δʼ ὁρόωντες. ὁ δὲ λιτάνευεν Ὀδυσσεύς·Ἀρήτη, θύγατερ Ῥηξήνορος ἀντιθέοιο,σόν τε πόσιν σά τε γούναθʼ ἱκάνω πολλὰ μογήσαςτούσδε τε δαιτυμόνας· τοῖσιν θεοὶ ὄλβια δοῖενζωέμεναι, καὶ παισὶν ἐπιτρέψειεν ἕκαστοςκτήματʼ ἐνὶ μεγάροισι γέρας θʼ ὅ τι δῆμος ἔδωκεν·αὐτὰρ ἐμοὶ πομπὴν ὀτρύνετε πατρίδʼ ἱκέσθαιθᾶσσον, ἐπεὶ δὴ δηθὰ φίλων ἄπο πήματα πάσχω.
ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετʼ ἐπʼ ἐσχάρῃ ἐν κονίῃσινπὰρ πυρί· οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἥρως Ἐχένηος,ὃς δὴ Φαιήκων ἀνδρῶν προγενέστερος ἦενκαὶ μύθοισι κέκαστο, παλαιά τε πολλά τε εἰδώς·ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀλκίνοʼ, οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον, οὐδὲ ἔοικε,ξεῖνον μὲν χαμαὶ ἧσθαι ἐπʼ ἐσχάρῃ ἐν κονίῃσιν,οἵδε δὲ σὸν μῦθον ποτιδέγμενοι ἰσχανόωνται.ἄλλʼ ἄγε δὴ ξεῖνον μὲν ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλουεἷσον ἀναστήσας, σὺ δὲ κηρύκεσσι κέλευσονοἶνον ἐπικρῆσαι, ἵνα καὶ Διὶ τερπικεραύνῳσπείσομεν, ὅς θʼ ἱκέτῃσιν ἅμʼ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ·δόρπον δὲ ξείνῳ ταμίη δότω ἔνδον ἐόντων.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσʼ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο,χειρὸς ἑλὼν Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτηνὦρσεν ἀπʼ ἐσχαρόφιν καὶ ἐπὶ θρόνου εἷσε φαεινοῦ,υἱὸν ἀναστήσας ἀγαπήνορα Λαοδάμαντα,ὅς οἱ πλησίον ἷζε, μάλιστα δέ μιν φιλέεσκεν.χέρνιβα δʼ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε φέρουσακαλῇ χρυσείῃ ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,νίψασθαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.σῖτον δʼ αἰδοίη ταμίη παρέθηκε φέρουσα,εἴδατα πόλλʼ ἐπιθεῖσα, χαριζομένη παρεόντων.αὐτὰρ ὁ πῖνε καὶ ἦσθε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς.καὶ τότε κήρυκα προσέφη μένος Ἀλκινόοιο·Ποντόνοε, κρητῆρα κερασσάμενος μέθυ νεῖμονπᾶσιν ἀνὰ μέγαρον, ἵνα καὶ Διὶ τερπικεραύνῳσπείσομεν, ὅς θʼ ἱκέτῃσιν ἅμʼ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ.
ὣς φάτο, Ποντόνοος δὲ μελίφρονα οἶνον ἐκίρνα,νώμησεν δʼ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενος δεπάεσσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τʼ ἔπιόν θʼ, ὅσον ἤθελε θυμός,τοῖσιν δʼ Ἀλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.νῦν μὲν δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδʼ ἰόντες·ἠῶθεν δὲ γέροντας ἐπὶ πλέονας καλέσαντεςξεῖνον ἐνὶ μεγάροις ξεινίσσομεν ἠδὲ θεοῖσινῥέξομεν ἱερὰ καλά, ἔπειτα δὲ καὶ περὶ πομπῆςμνησόμεθʼ, ὥς χʼ ὁ ξεῖνος ἄνευθε πόνου καὶ ἀνίηςπομπῇ ὑφʼ ἡμετέρῃ ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηταιχαίρων καρπαλίμως, εἰ καὶ μάλα τηλόθεν ἐστί,μηδέ τι μεσσηγύς γε κακὸν καὶ πῆμα πάθῃσι,πρίν γε τὸν ἧς γαίης ἐπιβήμεναι· ἔνθα δʼ ἔπειταπείσεται, ἅσσα οἱ αἶσα κατὰ κλῶθές τε βαρεῖαιγιγνομένῳ νήσαντο λίνῳ, ὅτε μιν τέκε μήτηρ.εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατʼ οὐρανοῦ εἰλήλουθεν,ἄλλο τι δὴ τόδʼ ἔπειτα θεοὶ περιμηχανόωνται.αἰεὶ γὰρ τὸ πάρος γε θεοὶ φαίνονται ἐναργεῖςἡμῖν, εὖτʼ ἔρδωμεν ἀγακλειτὰς ἑκατόμβας,δαίνυνταί τε παρʼ ἄμμι καθήμενοι ἔνθα περ ἡμεῖς.εἰ δʼ ἄρα τις καὶ μοῦνος ἰὼν ξύμβληται ὁδίτης,οὔ τι κατακρύπτουσιν, ἐπεί σφισιν ἐγγύθεν εἰμέν,ὥς περ Κύκλωπές τε καὶ ἄγρια φῦλα Γιγάντων.
τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς·Ἀλκίνοʼ, ἄλλο τί τοι μελέτω φρεσίν· οὐ γὰρ ἐγώ γεἀθανάτοισιν ἔοικα, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,οὐ δέμας οὐδὲ φυήν, ἀλλὰ θνητοῖσι βροτοῖσιν.οὕς τινας ὑμεῖς ἴστε μάλιστʼ ὀχέοντας ὀιζὺνἀνθρώπων, τοῖσίν κεν ἐν ἄλγεσιν ἰσωσαίμην.καὶ δʼ ἔτι κεν καὶ μᾶλλον ἐγὼ κακὰ μυθησαίμην,ὅσσα γε δὴ ξύμπαντα θεῶν ἰότητι μόγησα.ἀλλʼ ἐμὲ μὲν δορπῆσαι ἐάσατε κηδόμενόν περ·οὐ γάρ τι στυγερῇ ἐπὶ γαστέρι κύντερον ἄλλοἔπλετο, ἥ τʼ ἐκέλευσεν ἕο μνήσασθαι ἀνάγκῃκαὶ μάλα τειρόμενον καὶ ἐνὶ φρεσὶ πένθος ἔχοντα,ὡς καὶ ἐγὼ πένθος μὲν ἔχω φρεσίν, ἡ δὲ μάλʼ αἰεὶἐσθέμεναι κέλεται καὶ πινέμεν, ἐκ δέ με πάντωνληθάνει ὅσσʼ ἔπαθον, καὶ ἐνιπλησθῆναι ἀνώγει.ὑμεῖς δʼ ὀτρύνεσθαι ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφιν,ὥς κʼ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἐμῆς ἐπιβήσετε πάτρηςκαί περ πολλὰ παθόντα· ἰδόντα με καὶ λίποι αἰὼνκτῆσιν ἐμήν, δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα.
ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδʼ ἐκέλευονπεμπέμεναι τὸν ξεῖνον, ἐπεὶ κατὰ μοῖραν ἔειπεν.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τʼ ἔπιον θʼ ὅσον ἤθελε θυμός,οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος,αὐτὰρ ὁ ἐν μεγάρῳ ὑπελείπετο δῖος Ὀδυσσεύς,πὰρ δέ οἱ Ἀρήτη τε καὶ Ἀλκίνοος θεοειδὴςἥσθην· ἀμφίπολοι δʼ ἀπεκόσμεον ἔντεα δαιτός.τοῖσιν δʼ Ἀρήτη λευκώλενος ἤρχετο μύθων·ἔγνω γὰρ φᾶρός τε χιτῶνά τε εἵματʼ ἰδοῦσα