ἂμ πεδίον, πυκιναὶ δὲ πρὸς ἀλλήλῃσιν ἔχονται,ὣς τὴν ἂμ πέλαγος ἄνεμοι φέρον ἔνθα καὶ ἔνθα·ἄλλοτε μέν τε Νότος Βορέῃ προβάλεσκε φέρεσθαι,ἄλλοτε δʼ αὖτʼ Εὖρος Ζεφύρῳ εἴξασκε διώκειν.τὸν δὲ ἴδεν Κάδμου θυγάτηρ, καλλίσφυρος Ἰνώ,Λευκοθέη, ἣ πρὶν μὲν ἔην βροτὸς αὐδήεσσα,νῦν δʼ ἁλὸς ἐν πελάγεσσι θεῶν ἒξ ἔμμορε τιμῆς.ἥ ῥʼ Ὀδυσῆʼ ἐλέησεν ἀλώμενον, ἄλγεʼ ἔχοντα,αἰθυίῃ δʼ ἐικυῖα ποτῇ ἀνεδύσετο λίμνης,ἷζε δʼ ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου εἶπέ τε μῦθον·κάμμορε, τίπτε τοι ὧδε Ποσειδάων ἐνοσίχθωνὠδύσατʼ ἐκπάγλως, ὅτι τοι κακὰ πολλὰ φυτεύει;οὐ μὲν δή σε καταφθίσει μάλα περ μενεαίνων.ἀλλὰ μάλʼ ὧδʼ ἔρξαι, δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν·εἵματα ταῦτʼ ἀποδὺς σχεδίην ἀνέμοισι φέρεσθαικάλλιπʼ, ἀτὰρ χείρεσσι νέων ἐπιμαίεο νόστουγαίης Φαιήκων, ὅθι τοι μοῖρʼ ἐστὶν ἀλύξαι.τῆ δέ, τόδε κρήδεμνον ὑπὸ στέρνοιο τανύσσαιἄμβροτον· οὐδέ τί τοι παθέειν δέος οὐδʼ ἀπολέσθαι.αὐτὰρ ἐπὴν χείρεσσιν ἐφάψεαι ἠπείροιο,ἂψ ἀπολυσάμενος βαλέειν εἰς οἴνοπα πόντονπολλὸν ἀπʼ ἠπείρου, αὐτὸς δʼ ἀπονόσφι τραπέσθαι.
ὣς ἄρα φωνήσασα θεὰ κρήδεμνον ἔδωκεν,αὐτὴ δʼ ἂψ ἐς πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντααἰθυίῃ ἐικυῖα· μέλαν δέ ἑ κῦμα κάλυψεν.αὐτὰρ ὁ μερμήριξε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγώ, μή τίς μοι ὑφαίνῃσιν δόλον αὖτεἀθανάτων, ὅ τέ με σχεδίης ἀποβῆναι ἀνώγει.ἀλλὰ μάλʼ οὔ πω πείσομʼ, ἐπεὶ ἑκὰς ὀφθαλμοῖσινγαῖαν ἐγὼν ἰδόμην, ὅθι μοι φάτο φύξιμον εἶναι.ἀλλὰ μάλʼ ὧδʼ ἔρξω, δοκέει δέ μοι εἶναι ἄριστον·ὄφρʼ ἂν μέν κεν δούρατʼ ἐν ἁρμονίῃσιν ἀρήρῃ,τόφρʼ αὐτοῦ μενέω καὶ τλήσομαι ἄλγεα πάσχων·αὐτὰρ ἐπὴν δή μοι σχεδίην διὰ κῦμα τινάξῃ,νήξομʼ, ἐπεὶ οὐ μέν τι πάρα προνοῆσαι ἄμεινον.
ἧος ὁ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,ὦρσε δʼ ἐπὶ μέγα κῦμα Ποσειδάων ἐνοσίχθων,δεινόν τʼ ἀργαλέον τε, κατηρεφές, ἤλασε δʼ αὐτόν.ὡς δʼ ἄνεμος ζαὴς ἠΐων θημῶνα τινάξῃκαρφαλέων· τὰ μὲν ἄρ τε διεσκέδασʼ ἄλλυδις ἄλλῃ·ὣς τῆς δούρατα μακρὰ διεσκέδασʼ. αὐτὰρ Ὀδυσσεὺςἀμφʼ ἑνὶ δούρατι βαῖνε, κέληθʼ ὡς ἵππον ἐλαύνων,εἵματα δʼ ἐξαπέδυνε, τά οἱ πόρε δῖα Καλυψώ.αὐτίκα δὲ κρήδεμνον ὑπὸ στέρνοιο τάνυσσεν,αὐτὸς δὲ πρηνὴς ἁλὶ κάππεσε, χεῖρε πετάσσας,νηχέμεναι μεμαώς. ἴδε δὲ κρείων ἐνοσίχθων,κινήσας δὲ κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·οὕτω νῦν κακὰ πολλὰ παθὼν ἀλόω κατὰ πόντον,εἰς ὅ κεν ἀνθρώποισι διοτρεφέεσσι μιγήῃς.ἀλλʼ οὐδʼ ὥς σε ἔολπα ὀνόσσεσθαι κακότητος.
ὣς ἄρα φωνήσας ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους,ἵκετο δʼ εἰς Αἰγάς, ὅθι οἱ κλυτὰ δώματʼ ἔασιν.αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διὸς ἄλλʼ ἐνόησεν.ἦ τοι τῶν ἄλλων ἀνέμων κατέδησε κελεύθους,παύσασθαι δʼ ἐκέλευσε καὶ εὐνηθῆναι ἅπαντας·ὦρσε δʼ ἐπὶ κραιπνὸν Βορέην, πρὸ δὲ κύματʼ ἔαξεν,ἧος ὃ Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μιγείηδιογενὴς Ὀδυσεὺς θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξας.ἔνθα δύω νύκτας δύο τʼ ἤματα κύματι πηγῷπλάζετο, πολλὰ δέ οἱ κραδίη προτιόσσετʼ ὄλεθρον.ἀλλʼ ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ἐυπλόκαμος τέλεσʼ Ἠώς,καὶ τότʼ ἔπειτʼ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο ἠδὲ γαλήνηἔπλετο νηνεμίη· ὁ δʼ ἄρα σχεδὸν εἴσιδε γαῖανὀξὺ μάλα προϊδών, μεγάλου ὑπὸ κύματος ἀρθείς.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀσπάσιος βίοτος παίδεσσι φανήῃπατρός, ὃς ἐν νούσῳ κεῖται κρατέρʼ ἄλγεα πάσχων,δηρὸν τηκόμενος, στυγερὸς δέ οἱ ἔχραε δαίμων,ἀσπάσιον δʼ ἄρα τόν γε θεοὶ κακότητος ἔλυσαν,ὣς Ὀδυσεῖ ἀσπαστὸν ἐείσατο γαῖα καὶ ὕλη,νῆχε δʼ ἐπειγόμενος ποσὶν ἠπείρου ἐπιβῆναι.ἀλλʼ ὅτε τόσσον ἀπῆν ὅσσον τε γέγωνε βοήσας,καὶ δὴ δοῦπον ἄκουσε ποτὶ σπιλάδεσσι θαλάσσης·ῥόχθει γὰρ μέγα κῦμα ποτὶ ξερὸν ἠπείροιοδεινὸν ἐρευγόμενον, εἴλυτο δὲ πάνθʼ ἁλὸς ἄχνῃ·οὐ γὰρ ἔσαν λιμένες νηῶν ὄχοι, οὐδʼ ἐπιωγαί.ἀλλʼ ἀκταὶ προβλῆτες ἔσαν σπιλάδες τε πάγοι τε·καὶ τότʼ Ὀδυσσῆος λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ,ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι, ἐπεὶ δὴ γαῖαν ἀελπέα δῶκεν ἰδέσθαιΖεύς, καὶ δὴ τόδε λαῖτμα διατμήξας ἐπέρησα,ἔκβασις οὔ πῃ φαίνεθʼ ἁλὸς πολιοῖο θύραζε·ἔκτοσθεν μὲν γὰρ πάγοι ὀξέες, ἀμφὶ δὲ κῦμαβέβρυχεν ῥόθιον, λισσὴ δʼ ἀναδέδρομε πέτρη,ἀγχιβαθὴς δὲ θάλασσα, καὶ οὔ πως ἔστι πόδεσσιστήμεναι ἀμφοτέροισι καὶ ἐκφυγέειν κακότητα·μή πώς μʼ ἐκβαίνοντα βάλῃ λίθακι ποτὶ πέτρῃκῦμα μέγʼ ἁρπάξαν· μελέη δέ μοι ἔσσεται ὁρμή.εἰ δέ κʼ ἔτι προτέρω παρανήξομαι, ἤν που ἐφεύρωἠιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε θαλάσσης,δείδω μή μʼ ἐξαῦτις ἀναρπάξασα θύελλαπόντον ἐπʼ ἰχθυόεντα φέρῃ βαρέα στενάχοντα,ἠέ τί μοι καὶ κῆτος ἐπισσεύῃ μέγα δαίμωνἐξ ἁλός, οἷά τε πολλὰ τρέφει κλυτὸς Ἀμφιτρίτη·οἶδα γάρ, ὥς μοι ὀδώδυσται κλυτὸς ἐννοσίγαιος.
ἧος ὁ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,τόφρα δέ μιν μέγα κῦμα φέρε τρηχεῖαν ἐπʼ ἀκτήν.ἔνθα κʼ ἀπὸ ῥινοὺς δρύφθη, σὺν δʼ ὀστέʼ ἀράχθη,εἰ μὴ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη·ἀμφοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἐπεσσύμενος λάβε πέτρης,τῆς ἔχετο στενάχων, ἧος μέγα κῦμα παρῆλθε.καὶ τὸ μὲν ὣς ὑπάλυξε, παλιρρόθιον δέ μιν αὖτιςπλῆξεν ἐπεσσύμενον, τηλοῦ δέ μιν ἔμβαλε πόντῳ.ὡς δʼ ὅτε πουλύποδος θαλάμης ἐξελκομένοιοπρὸς κοτυληδονόφιν πυκιναὶ λάιγγες ἔχονται,ὣς τοῦ πρὸς πέτρῃσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶνῥινοὶ ἀπέδρυφθεν· τὸν δὲ μέγα κῦμα κάλυψεν.ἔνθα κε δὴ δύστηνος ὑπὲρ μόρον ὤλετʼ Ὀδυσσεύς,εἰ μὴ ἐπιφροσύνην δῶκε γλαυκῶπις Ἀθήνη.κύματος ἐξαναδύς, τά τʼ ἐρεύγεται ἤπειρόνδε,νῆχε παρέξ, ἐς γαῖαν ὁρώμενος, εἴ που ἐφεύροιἠιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε θαλάσσης.ἀλλʼ ὅτε δὴ ποταμοῖο κατὰ στόμα καλλιρόοιοἷξε νέων, τῇ δή οἱ ἐείσατο χῶρος ἄριστος,λεῖος πετράων, καὶ ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο,ἔγνω δὲ προρέοντα καὶ εὔξατο ὃν κατὰ θυμόν·κλῦθι, ἄναξ, ὅτις ἐσσί· πολύλλιστον δέ σʼ
ἱκάνω,φεύγων ἐκ πόντοιο Ποσειδάωνος ἐνιπάς.αἰδοῖος μέν τʼ ἐστὶ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσινἀνδρῶν ὅς τις ἵκηται ἀλώμενος, ὡς καὶ ἐγὼ νῦνσόν τε ῥόον σά τε γούναθʼ ἱκάνω πολλὰ μογήσας.ἀλλʼ ἐλέαιρε, ἄναξ· ἱκέτης δέ τοι εὔχομαι εἶναι.
ὣς φάθʼ, ὁ δʼ αὐτίκα παῦσεν ἑὸν ῥόον, ἔσχε δὲ
κῦμα,πρόσθε δέ οἱ ποίησε γαλήνην, τὸν δʼ ἐσάωσενἐς ποταμοῦ προχοάς. ὁ δʼ ἄρʼ ἄμφω γούνατʼ ἔκαμψεχεῖράς τε στιβαράς. ἁλὶ γὰρ δέδμητο φίλον κῆρ.ᾤδεε δὲ χρόα πάντα, θάλασσα δὲ κήκιε πολλὴἂν στόμα τε ῥῖνάς θʼ· ὁ δʼ ἄρʼ ἄπνευστος καὶ ἄναυδοςκεῖτʼ ὀλιγηπελέων, κάματος δέ μιν αἰνὸς ἵκανεν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἄμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη,καὶ τότε δὴ κρήδεμνον ἀπὸ ἕο λῦσε θεοῖο.καὶ τὸ μὲν ἐς ποταμὸν ἁλιμυρήεντα μεθῆκεν,ἂψ δʼ ἔφερεν μέγα κῦμα κατὰ ῥόον, αἶψα δʼ ἄρʼ Ἰνὼδέξατο χερσὶ φίλῃσιν· ὁ δʼ ἐκ ποταμοῖο λιασθεὶςσχοίνῳ ὑπεκλίνθη, κύσε δὲ ζείδωρον ἄρουραν.ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγώ, τί πάθω; τί νύ μοι μήκιστα
γένηται;εἰ μέν κʼ ἐν ποταμῷ δυσκηδέα νύκτα φυλάσσω,μή μʼ ἄμυδις στίβη τε κακὴ καὶ θῆλυς ἐέρσηἐξ ὀλιγηπελίης δαμάσῃ κεκαφηότα θυμόν·αὔρη δʼ ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πνέει ἠῶθι πρό.εἰ δέ κεν ἐς κλιτὺν ἀναβὰς καὶ δάσκιον ὕληνθάμνοις ἐν πυκινοῖσι καταδράθω, εἴ με μεθείηῥῖγος καὶ κάματος, γλυκερὸς δέ μοι ὕπνος ἐπέλθῃ,δείδω, μὴ θήρεσσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γένωμαι.
ὣς ἄρα οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι·βῆ ῥʼ ἴμεν εἰς ὕλην· τὴν δὲ σχεδὸν ὕδατος εὗρενἐν περιφαινομένῳ· δοιοὺς δʼ ἄρʼ ὑπήλυθε θάμνους,ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας· ὁ μὲν φυλίης, ὁ δʼ ἐλαίης.τοὺς μὲν ἄρʼ οὔτʼ ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν ἀέντων,οὔτε ποτʼ ἠέλιος φαέθων ἀκτῖσιν ἔβαλλεν,οὔτʼ ὄμβρος περάασκε διαμπερές· ὣς ἄρα πυκνοὶἀλλήλοισιν ἔφυν ἐπαμοιβαδίς· οὓς ὑπʼ Ὀδυσσεὺςδύσετʼ. ἄφαρ δʼ εὐνὴν ἐπαμήσατο χερσὶ φίλῃσινεὐρεῖαν· φύλλων γὰρ ἔην χύσις ἤλιθα πολλή,ὅσσον τʼ ἠὲ δύω ἠὲ τρεῖς ἄνδρας ἔρυσθαιὥρῃ χειμερίῃ, εἰ καὶ μάλα περ χαλεπαίνοι.τὴν μὲν ἰδὼν γήθησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,ἐν δʼ ἄρα μέσσῃ λέκτο, χύσιν δʼ ἐπεχεύατο φύλλων.ὡς δʼ ὅτε τις δαλὸν σποδιῇ ἐνέκρυψε μελαίνῃἀγροῦ ἐπʼ ἐσχατιῆς, ᾧ μὴ πάρα γείτονες ἄλλοι,σπέρμα πυρὸς σώζων, ἵνα μή ποθεν ἄλλοθεν αὔοι,ὣς Ὀδυσεὺς φύλλοισι καλύψατο· τῷ δʼ ἄρʼ Ἀθήνηὕπνον ἐπʼ ὄμμασι χεῦʼ, ἵνα μιν παύσειε τάχισταδυσπονέος καμάτοιο φίλα βλέφαρʼ ἀμφικαλύψας.
ὣς ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺςὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένος· αὐτὰρ Ἀθήνηβῆ ῥʼ ἐς Φαιήκων ἀνδρῶν δῆμόν τε πόλιν τε,οἳ πρὶν μέν ποτʼ ἔναιον ἐν εὐρυχόρῳ Ὑπερείῃ,ἀγχοῦ Κυκλώπων ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων,οἵ σφεας σινέσκοντο, βίηφι δὲ φέρτεροι ἦσαν.ἔνθεν ἀναστήσας ἄγε Ναυσίθοος θεοειδής,εἷσεν δὲ Σχερίῃ, ἑκὰς ἀνδρῶν ἀλφηστάων,ἀμφὶ δὲ τεῖχος ἔλασσε πόλει, καὶ ἐδείματο οἴκους,καὶ νηοὺς ποίησε θεῶν, καὶ ἐδάσσατʼ ἀρούρας.ἀλλʼ ὁ μὲν ἤδη κηρὶ δαμεὶς Ἄϊδόσδε βεβήκει,Ἀλκίνοος δὲ τότʼ ἦρχε, θεῶν ἄπο μήδεα εἰδώς.τοῦ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη,νόστον Ὀδυσσῆι μεγαλήτορι μητιόωσα.βῆ δʼ ἴμεν ἐς θάλαμον πολυδαίδαλον, ᾧ ἔνι κούρηκοιμᾶτʼ ἀθανάτῃσι φυὴν καὶ εἶδος ὁμοίη,Ναυσικάα, θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἀλκινόοιο,πὰρ δὲ δύʼ ἀμφίπολοι, Χαρίτων ἄπο κάλλος ἔχουσαι,σταθμοῖιν ἑκάτερθε· θύραι δʼ ἐπέκειντο φαειναί.ἡ δʼ ἀνέμου ὡς πνοιὴ ἐπέσσυτο δέμνια κούρης,στῆ δʼ ἄρʼ ὑπὲρ κεφαλῆς, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν,εἰδομένη κούρῃ ναυσικλειτοῖο Δύμαντος,ἥ οἱ ὁμηλικίη μὲν ἔην, κεχάριστο δὲ θυμῷ.τῇ μιν ἐεισαμένη προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη·Ναυσικάα, τί νύ σʼ ὧδε μεθήμονα γείνατο
μήτηρ;εἵματα μέν τοι κεῖται ἀκηδέα σιγαλόεντα,σοὶ δὲ γάμος σχεδόν ἐστιν, ἵνα χρὴ καλὰ μὲν αὐτὴνἕννυσθαι, τὰ δὲ τοῖσι παρασχεῖν, οἵ κέ σʼ ἄγωνται.ἐκ γάρ τοι τούτων φάτις ἀνθρώπους ἀναβαίνειἐσθλή, χαίρουσιν δὲ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.ἀλλʼ ἴομεν πλυνέουσαι ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφι·καί τοι ἐγὼ συνέριθος ἅμʼ ἕψομαι, ὄφρα τάχισταἐντύνεαι, ἐπεὶ οὔ τοι ἔτι δὴν παρθένος ἔσσεαι·ἤδη γάρ σε μνῶνται ἀριστῆες κατὰ δῆμονπάντων Φαιήκων, ὅθι τοι γένος ἐστὶ καὶ αὐτῇ.ἀλλʼ ἄγʼ ἐπότρυνον πατέρα κλυτὸν ἠῶθι πρὸἡμιόνους καὶ ἄμαξαν ἐφοπλίσαι, ἥ κεν ἄγῃσιζῶστρά τε καὶ πέπλους καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα.καὶ δὲ σοὶ ὧδʼ αὐτῇ πολὺ κάλλιον ἠὲ πόδεσσινἔρχεσθαι· πολλὸν γὰρ ἀπὸ πλυνοί εἰσι πόληος.
ἡ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη γλαυκῶπις ἈθήνηΟὔλυμπόνδʼ, ὅθι φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶἔμμεναι. οὔτʼ ἀνέμοισι τινάσσεται οὔτε ποτʼ ὄμβρῳδεύεται οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται, ἀλλὰ μάλʼ αἴθρηπέπταται ἀνέφελος, λευκὴ δʼ ἐπιδέδρομεν αἴγλη·τῷ ἔνι τέρπονται μάκαρες θεοὶ ἤματα πάντα.ἔνθʼ ἀπέβη γλαυκῶπις, ἐπεὶ διεπέφραδε κούρῃ.αὐτίκα δʼ Ἠὼς ἦλθεν ἐύθρονος, ἥ μιν ἔγειρεΝαυσικάαν ἐύπεπλον· ἄφαρ δʼ ἀπεθαύμασʼ ὄνειρον,βῆ δʼ ἰέναι διὰ δώμαθʼ, ἵνʼ ἀγγείλειε τοκεῦσιν,πατρὶ φίλῳ καὶ μητρί· κιχήσατο δʼ ἔνδον ἐόντας·ἡ μὲν ἐπʼ ἐσχάρῃ ἧστο σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶνἠλάκατα στρωφῶσʼ ἁλιπόρφυρα· τῷ δὲ θύραζεἐρχομένῳ ξύμβλητο μετὰ κλειτοὺς βασιλῆαςἐς βουλήν, ἵνα μιν κάλεον Φαίηκες ἀγαυοί.ἡ δὲ μάλʼ ἄγχι στᾶσα φίλον πατέρα προσέειπε·πάππα φίλʼ, οὐκ ἂν δή μοι ἐφοπλίσσειας
ἀπήνηνὑψηλὴν ἐύκυκλον, ἵνα κλυτὰ εἵματʼ ἄγωμαιἐς ποταμὸν πλυνέουσα, τά μοι ῥερυπωμένα κεῖται;καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ ἔοικε μετὰ πρώτοισιν ἐόνταβουλὰς βουλεύειν καθαρὰ χροΐ εἵματʼ ἔχοντα.πέντε δέ τοι φίλοι υἷες ἐνὶ μεγάροις γεγάασιν,οἱ δύʼ ὀπυίοντες, τρεῖς δʼ ἠίθεοι θαλέθοντες·οἱ δʼ αἰεὶ ἐθέλουσι νεόπλυτα εἵματʼ ἔχοντεςἐς χορὸν ἔρχεσθαι· τὰ δʼ ἐμῇ φρενὶ πάντα μέμηλεν.
ὣς ἔφατʼ· αἴδετο γὰρ θαλερὸν γάμον ἐξονομῆναιπατρὶ φίλῳ. ὁ δὲ πάντα νόει καὶ ἀμείβετο μύθῳ·οὔτε τοι ἡμιόνων φθονέω, τέκος, οὔτε τευ ἄλλου.ἔρχευ· ἀτάρ τοι δμῶες ἐφοπλίσσουσιν ἀπήνηνὑψηλὴν ἐύκυκλον, ὑπερτερίῃ ἀραρυῖαν.
ὣς εἰπὼν δμώεσσιν ἐκέκλετο, τοὶ δʼ ἐπίθοντο.οἱ μὲν ἄρʼ ἐκτὸς ἄμαξαν ἐύτροχον ἡμιονείηνὥπλεον, ἡμιόνους θʼ ὕπαγον ζεῦξάν θʼ ὑπʼ ἀπήνῃ·κούρη δʼ ἐκ θαλάμοιο φέρεν ἐσθῆτα φαεινήν.καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐυξέστῳ ἐπʼ ἀπήνῃ,μήτηρ δʼ ἐν κίστῃ ἐτίθει μενοεικέʼ ἐδωδὴνπαντοίην, ἐν δʼ ὄψα τίθει, ἐν δʼ οἶνον ἔχευενἀσκῷ ἐν αἰγείῳ· κούρη δʼ ἐπεβήσετʼ ἀπήνης.δῶκεν δὲ χρυσέῃ ἐν ληκύθῳ ὑγρὸν ἔλαιον,ἧος χυτλώσαιτο σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν.ἡ δʼ ἔλαβεν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα,μάστιξεν δʼ ἐλάαν· καναχὴ δʼ ἦν ἡμιόνοιιν.αἱ δʼ ἄμοτον τανύοντο, φέρον δʼ ἐσθῆτα καὶ αὐτήν,οὐκ οἴην, ἅμα τῇ γε καὶ ἀμφίπολοι κίον ἄλλαι.αἱ δʼ ὅτε δὴ ποταμοῖο ῥόον περικαλλέʼ ἵκοντο,ἔνθʼ ἦ τοι πλυνοὶ ἦσαν ἐπηετανοί, πολὺ δʼ ὕδωρκαλὸν ὑπεκπρόρεεν μάλα περ ῥυπόωντα καθῆραι,ἔνθʼ αἵ γʼ ἡμιόνους μὲν ὑπεκπροέλυσαν ἀπήνης.καὶ τὰς μὲν σεῦαν ποταμὸν πάρα δινήεντατρώγειν ἄγρωστιν μελιηδέα· ταὶ δʼ ἀπʼ ἀπήνηςεἵματα χερσὶν ἕλοντο καὶ ἐσφόρεον μέλαν ὕδωρ,στεῖβον δʼ ἐν βόθροισι θοῶς ἔριδα προφέρουσαι.αὐτὰρ ἐπεὶ πλῦνάν τε κάθηράν τε ῥύπα πάντα,ἑξείης πέτασαν παρὰ θῖνʼ ἁλός, ἧχι μάλισταλάιγγας ποτὶ χέρσον ἀποπλύνεσκε θάλασσα.αἱ δὲ λοεσσάμεναι καὶ χρισάμεναι λίπʼ ἐλαίῳδεῖπνον ἔπειθʼ εἵλοντο παρʼ ὄχθῃσιν ποταμοῖο,εἵματα δʼ ἠελίοιο μένον τερσήμεναι αὐγῇ.αὐτὰρ ἐπεὶ σίτου τάρφθεν δμῳαί τε καὶ αὐτή,σφαίρῃ ταὶ δʼ ἄρʼ ἔπαιζον, ἀπὸ κρήδεμνα βαλοῦσαι·τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς.οἵη δʼ Ἄρτεμις εἶσι κατʼ οὔρεα ἰοχέαιρα,ἢ κατὰ Τηΰγετον περιμήκετον ἢ Ἐρύμανθον,τερπομένη κάπροισι καὶ ὠκείῃς ἐλάφοισι·τῇ δέ θʼ ἅμα νύμφαι, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο,ἀγρονόμοι παίζουσι, γέγηθε δέ τε φρένα Λητώ·πασάων δʼ ὑπὲρ ἥ γε κάρη ἔχει ἠδὲ μέτωπα,