δεινόν τʼ ἀργαλέον τε· τὸ δʼ οὐδʼ ἐπὶ νῆες ἐῖσαιὠκύποροι περόωσιν, ἀγαλλόμεναι Διὸς οὔρῳ.οὐδʼ ἂν ἐγὼν ἀέκητι σέθεν σχεδίης ἐπιβαίην,εἰ μή μοι τλαίης γε, θεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαιμή τί μοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ Καλυψὼ δῖα θεάων,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·ἦ δὴ ἀλιτρός γʼ ἐσσὶ καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς,οἷον δὴ τὸν μῦθον ἐπεφράσθης ἀγορεῦσαι.ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεκαὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστοςὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,μή τί τοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ φράσσομαι, ἅσσʼ ἂν ἐμοί περαὐτῇ μηδοίμην, ὅτε με χρειὼ τόσον ἵκοι·καὶ γὰρ ἐμοὶ νόος ἐστὶν ἐναίσιμος, οὐδέ μοι αὐτῇθυμὸς ἐνὶ στήθεσσι σιδήρεος, ἀλλʼ ἐλεήμων.
ὣς ἄρα φωνήσασʼ ἡγήσατο δῖα θεάωνκαρπαλίμως· ὁ δʼ ἔπειτα μετʼ ἴχνια βαῖνε θεοῖο.ἷξον δὲ σπεῖος γλαφυρὸν θεὸς ἠδὲ καὶ ἀνήρ,καί ῥʼ ὁ μὲν ἔνθα καθέζετʼ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστηἙρμείας, νύμφη δʼ ἐτίθει πάρα πᾶσαν ἐδωδήν,ἔσθειν καὶ πίνειν, οἷα βροτοὶ ἄνδρες ἔδουσιν·αὐτὴ δʼ ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσῆος θείοιο,τῇ δὲ παρʼ ἀμβροσίην δμῳαὶ καὶ νέκταρ ἔθηκαν.οἱ δʼ ἐπʼ ὀνείαθʼ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε Καλυψώ, δῖα θεάων·διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦ,οὕτω δὴ οἶκόνδε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαναὐτίκα νῦν ἐθέλεις ἰέναι; σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης.εἴ γε μὲν εἰδείης σῇσι φρεσὶν ὅσσα τοι αἶσακήδεʼ ἀναπλῆσαι, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι,ἐνθάδε κʼ αὖθι μένων σὺν ἐμοὶ τόδε δῶμα φυλάσσοιςἀθάνατός τʼ εἴης, ἱμειρόμενός περ ἰδέσθαισὴν ἄλοχον, τῆς τʼ αἰὲν ἐέλδεαι ἤματα πάντα.οὐ μέν θην κείνης γε χερείων εὔχομαι εἶναι,οὐ δέμας οὐδὲ φυήν, ἐπεὶ οὔ πως οὐδὲ ἔοικενθνητὰς ἀθανάτῃσι δέμας καὶ εἶδος ἐρίζειν.
τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις
Ὀδυσσεύς·πότνα θεά, μή μοι τόδε χώεο· οἶδα καὶ αὐτὸςπάντα μάλʼ, οὕνεκα σεῖο περίφρων Πηνελόπειαεἶδος ἀκιδνοτέρη μέγεθός τʼ εἰσάντα ἰδέσθαι·ἡ μὲν γὰρ βροτός ἐστι, σὺ δʼ ἀθάνατος καὶ ἀγήρως.ἀλλὰ καὶ ὣς ἐθέλω καὶ ἐέλδομαι ἤματα πάνταοἴκαδέ τʼ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι.εἰ δʼ αὖ τις ῥαίῃσι θεῶν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,τλήσομαι ἐν στήθεσσιν ἔχων ταλαπενθέα θυμόν·ἤδη γὰρ μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησακύμασι καὶ πολέμῳ· μετὰ καὶ τόδε τοῖσι γενέσθω.
ὣς ἔφατʼ, ἠέλιος δʼ ἄρʼ ἔδυ καὶ ἐπὶ κνέφας
ἦλθεν·ἐλθόντες δʼ ἄρα τώ γε μυχῷ σπείους γλαφυροῖοτερπέσθην φιλότητι, παρʼ ἀλλήλοισι μένοντες.ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,αὐτίχʼ ὁ μὲν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε ἕννυτʼ Ὀδυσσεύς,αὐτὴ δʼ ἀργύφεον φᾶρος μέγα ἕννυτο νύμφη,λεπτὸν καὶ χαρίεν, περὶ δὲ ζώνην βάλετʼ ἰξυῖκαλὴν χρυσείην, κεφαλῇ δʼ ἐφύπερθε καλύπτρην.καὶ τότʼ Ὀδυσσῆι μεγαλήτορι μήδετο πομπήν·δῶκέν οἱ πέλεκυν μέγαν, ἄρμενον ἐν παλάμῃσι,χάλκεον, ἀμφοτέρωθεν ἀκαχμένον· αὐτὰρ ἐν αὐτῷστειλειὸν περικαλλὲς ἐλάινον, εὖ ἐναρηρός·δῶκε δʼ ἔπειτα σκέπαρνον ἐύξοον· ἦρχε δʼ ὁδοῖονήσου ἐπʼ ἐσχατιῆς, ὅθι δένδρεα μακρὰ πεφύκει,κλήθρη τʼ αἴγειρός τʼ, ἐλάτη τʼ ἦν οὐρανομήκης,αὖα πάλαι, περίκηλα, τά οἱ πλώοιεν ἐλαφρῶς.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δεῖξʼ, ὅθι δένδρεα μακρὰ πεφύκει,ἡ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Καλυψώ, δῖα θεάων,αὐτὰρ ὁ τάμνετο δοῦρα· θοῶς δέ οἱ ἤνυτο ἔργον.εἴκοσι δʼ ἔκβαλε πάντα, πελέκκησεν δʼ ἄρα χαλκῷ,ξέσσε δʼ ἐπισταμένως καὶ ἐπὶ στάθμην ἴθυνεν.τόφρα δʼ ἔνεικε τέρετρα Καλυψώ, δῖα θεάων·τέτρηνεν δʼ ἄρα πάντα καὶ ἥρμοσεν ἀλλήλοισιν,γόμφοισιν δʼ ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονίῃσιν ἄρασσεν.ὅσσον τίς τʼ ἔδαφος νηὸς τορνώσεται ἀνὴρφορτίδος εὐρείης, ἐὺ εἰδὼς τεκτοσυνάων,τόσσον ἔπʼ εὐρεῖαν σχεδίην ποιήσατʼ Ὀδυσσεύς.ἴκρια δὲ στήσας, ἀραρὼν θαμέσι σταμίνεσσι,ποίει· ἀτὰρ μακρῇσιν ἐπηγκενίδεσσι τελεύτα.ἐν δʼ ἱστὸν ποίει καὶ ἐπίκριον ἄρμενον αὐτῷ·πρὸς δʼ ἄρα πηδάλιον ποιήσατο, ὄφρʼ ἰθύνοι.φράξε δέ μιν ῥίπεσσι διαμπερὲς οἰσυΐνῃσικύματος εἶλαρ ἔμεν· πολλὴν δʼ ἐπεχεύατο ὕλην.τόφρα δὲ φάρεʼ ἔνεικε Καλυψώ, δῖα θεάων,ἱστία ποιήσασθαι· ὁ δʼ εὖ τεχνήσατο καὶ τά.ἐν δʼ ὑπέρας τε κάλους τε πόδας τʼ ἐνέδησεν ἐν αὐτῇ,μοχλοῖσιν δʼ ἄρα τήν γε κατείρυσεν εἰς ἅλα δῖαν.τέτρατον ἦμαρ ἔην, καὶ τῷ τετέλεστο ἅπαντα·τῷ δʼ ἄρα πέμπτῳ πέμπʼ ἀπὸ νήσου δῖα Καλυψώ,εἵματά τʼ ἀμφιέσασα θυώδεα καὶ λούσασα.