ἤιʼ, ἐπεὶ δὴ Ζηνὸς ἐπέκλυεν ἀγγελιάων.τὸν δʼ ἄρʼ ἐπʼ ἀκτῆς εὗρε καθήμενον· οὐδέ ποτʼ ὄσσεδακρυόφιν τέρσοντο, κατείβετο δὲ γλυκὺς αἰὼννόστον ὀδυρομένῳ, ἐπεὶ οὐκέτι ἥνδανε νύμφη.ἀλλʼ ἦ τοι νύκτας μὲν ἰαύεσκεν καὶ ἀνάγκῃἐν σπέσσι γλαφυροῖσι παρʼ οὐκ ἐθέλων ἐθελούσῃ·ἤματα δʼ ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καθίζωνδάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθωνπόντον ἐπʼ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσεφώνεε δῖα θεάων·κάμμορε, μή μοι ἔτʼ ἐνθάδʼ ὀδύρεο, μηδέ τοι
αἰὼνφθινέτω· ἤδη γάρ σε μάλα πρόφρασσʼ ἀποπέμψω.ἀλλʼ ἄγε δούρατα μακρὰ ταμὼν ἁρμόζεο χαλκῷεὐρεῖαν σχεδίην· ἀτὰρ ἴκρια πῆξαι ἐπʼ αὐτῆςὑψοῦ, ὥς σε φέρῃσιν ἐπʼ ἠεροειδέα πόντον.αὐτὰρ ἐγὼ σῖτον καὶ ὕδωρ καὶ οἶνον ἐρυθρὸνἐνθήσω μενοεικέʼ, ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι,εἵματά τʼ ἀμφιέσω· πέμψω δέ τοι οὖρον ὄπισθεν,ὥς κε μάλʼ ἀσκηθὴς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι,αἴ κε θεοί γʼ ἐθέλωσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,οἵ μευ φέρτεροί εἰσι νοῆσαί τε κρῆναί τε.
ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἄλλο τι δὴ σύ, θεά, τόδε μήδεαι, οὐδέ τι πομπήν,ἥ με κέλεαι σχεδίῃ περάαν μέγα λαῖτμα θαλάσσης,δεινόν τʼ ἀργαλέον τε· τὸ δʼ οὐδʼ ἐπὶ νῆες ἐῖσαιὠκύποροι περόωσιν, ἀγαλλόμεναι Διὸς οὔρῳ.οὐδʼ ἂν ἐγὼν ἀέκητι σέθεν σχεδίης ἐπιβαίην,εἰ μή μοι τλαίης γε, θεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαιμή τί μοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.
ὣς φάτο, μείδησεν δὲ Καλυψὼ δῖα θεάων,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·ἦ δὴ ἀλιτρός γʼ ἐσσὶ καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς,οἷον δὴ τὸν μῦθον ἐπεφράσθης ἀγορεῦσαι.ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεκαὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστοςὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,