τίς νύ μοι ἡμέρη ἥδε, θεοὶ φίλοι; ἦ μάλα χαίρω·υἱός θʼ υἱωνός τʼ ἀρετῆς πέρι δῆριν ἔχουσιν.τὸν δὲ παρισταμένη προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη·ὦ Ἀρκεισιάδη, πάντων πολὺ φίλταθʼ ἑταίρων,εὐξάμενος κούρῃ γλαυκώπιδι καὶ Διὶ πατρί,αἶψα μαλʼ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος.ὣς φάτο, καί ῥʼ ἔμπνευσε μένος μέγα Παλλὰς Ἀθήνηεὐξάμενος δʼ ἄρʼ ἔπειτα Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,αἶψα μάλʼ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλεν Εὐπείθεα κόρυθος διὰ χαλκοπαρῄου.ἡ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διαπρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.ἐν δʼ ἔπεσον προμάχοις Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱός,τύπτον δὲ ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.καί νύ κε δὴ πάντας ὄλεσαν καὶ ἔθηκαν ἀνόστους,εἰ μὴ Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,ἤϋσεν φωνῇ, κατὰ ἔσχεθε λαὸν ἅπαντα.ἴσχεσθε πτολέμου, Ἰθακήσιοι, ἀργαλέοιο,ὥς κεν ἀναιμωτί γε διακρινθῆτε τάχιστα.ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, τοὺς δὲ χλωρὸν δέος εἷλεν·τῶν δʼ ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατο τεύχεα,πάντα δʼ ἐπὶ χθονὶ πῖπτε, θεᾶς ὄπα φωνησάσης·πρὸς δὲ πόλιν τρωπῶντο λιλαιόμενοι βιότοιο.σμερδαλέον δʼ ἐβόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετὸς ὑψιπετήεις.καὶ τότε δὴ Κρονίδης ἀφίει ψολόεντα κεραυνόν,κὰδ δʼ ἔπεσε πρόσθε γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης.δὴ τότʼ Ὀδυσσῆα προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη·διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦ,ἴσχεο, παῦε δὲ νεῖκος ὁμοιΐου πολέμοιο,μή πως τοι Κρονίδης κεχολώσεται εὐρύοπα Ζεύς.ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, ὁ δʼ ἐπείθετο, χαῖρε δὲ θυμῷ.ὅρκια δʼ αὖ κατόπισθε μετʼ ἀμφοτέροισιν ἔθηκενΠαλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν.