ἐν δʼ ἄρα Λαέρτης Δολίος τʼ ἐς τεύχεʼ ἔδυνον,καὶ πολιοί περ ἐόντες, ἀναγκαῖοι πολεμισταί.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἕσσαντο περὶ χροῒ νώροπα χαλκόν,ὤϊξάν ῥα θύρας, ἐκ δʼ ἤϊον, ἄρχε δʼ Ὀδυσσεύς.τοῖσι δʼ ἐπʼ ἀγχίμολον θυγάτηρ Διὸς ἦλθεν ἈθήνηΜέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν.τὴν μὲν ἰδὼν γήθησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·αἶψα δὲ Τηλέμαχον προσεφώνεεν ὃν φίλον υἱόν·Τηλέμαχʼ, ἤδη μὲν τόδε γʼ εἴσεαι αὐτὸς
ἐπελθών,ἀνδρῶν μαρναμένων ἵνα τε κρίνονται ἄριστοι,μή τι καταισχύνειν πατέρων γένος, οἳ τὸ πάρος περἀλκῇ τʼ ἠνορέῃ τε κεκάσμεθα πᾶσαν ἐπʼ αἶαν.
τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·ὄψεαι, αἴ κʼ ἐθέλῃσθα, πάτερ φίλε, τῷδʼ ἐπὶ θυμῷοὔ τι καταισχύνοντα τεὸν γένος, ὡς ἀγορεύεις.
ὣς φάτο, Λαέρτης δʼ ἐχάρη καὶ μῦθον ἔειπε·τίς νύ μοι ἡμέρη ἥδε, θεοὶ φίλοι; ἦ μάλα χαίρω·