οἱ δʼ ἤδη γναθμοῖσι γελοίων ἀλλοτρίοισιν,αἱμοφόρυκτα δὲ δὴ κρέα ἤσθιον· ὄσσε δʼ ἄρα σφέωνδακρυόφιν πίμπλαντο, γόον δʼ ὠΐετο θυμός.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε Θεοκλύμενος θεοειδής·ἆ δειλοί, τί κακὸν τόδε πάσχετε; νυκτὶ μὲν
ὑμέωνεἰλύαται κεφαλαί τε πρόσωπά τε νέρθε τε γοῦνα.οἰμωγὴ δὲ δέδηε, δεδάκρυνται δὲ παρειαί,αἵματι δʼ ἐρράδαται τοῖχοι καλαί τε μεσόδμαι·εἰδώλων δὲ πλέον πρόθυρον, πλείη δὲ καὶ αὐλή,ἱεμένων Ἔρεβόσδε ὑπὸ ζόφον· ἠέλιος δὲοὐρανοῦ ἐξαπόλωλε, κακὴ δʼ ἐπιδέδρομεν ἀχλύς.
ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπʼ αὐτῷ ἡδὺ
γέλασσαν.τοῖσιν δʼ Εὐρύμαχος, Πολύβου πάϊς, ἦρχʼ ἀγορεύειν·ἀφραίνει ξεῖνος νέον ἄλλοθεν εἰληλουθώς.ἀλλά μιν αἶψα, νέοι, δόμου ἐκπέμψασθε θύραζεεἰς ἀγορὴν ἔρχεσθαι, ἐπεὶ τάδε νυκτὶ ἐΐσκει.
τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Θεοκλύμενος θεοειδής·Εὐρύμαχʼ, οὔ τί σʼ ἄνωγα ἐμοὶ πομπῆας ὀπάζειν·εἰσί μοι ὀφθαλμοί τε καὶ οὔατα καὶ πόδες ἄμφωκαὶ νόος ἐν στήθεσσι τετυγμένος οὐδὲν ἀεικής.τοῖς ἔξειμι θύραζε, ἐπεὶ νοέω κακὸν ὔμμινἐρχόμενον, τό κεν οὔ τις ὑπεκφύγοι οὐδʼ ἀλέαιτομνηστήρων, οἳ δῶμα κάτʼ ἀντιθέου Ὀδυσῆοςἀνέρας ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανάασθε.
ὣς εἰπὼν ἐξῆλθε δόμων εὖ ναιεταόντων,ἵκετο δʼ ἐς Πείραιον, ὅ μιν πρόφρων ὑπέδεκτο.μνηστῆρες δʼ ἄρα πάντες ἐς ἀλλήλους ὁρόωντεςΤηλέμαχον ἐρέθιζον, ἐπὶ ξείνοις γελόωντες·ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·Τηλέμαχʼ, οὔ τις σεῖο κακοξεινώτερος ἄλλος·οἷον μέν τινα τοῦτον ἔχεις ἐπίμαστον ἀλήτην,