ἦ τοι ὅτʼ ἐξεμέσειε, λέβης ὣς ἐν πυρὶ πολλῷπᾶσʼ ἀναμορμύρεσκε κυκωμένη, ὑψόσε δʼ ἄχνηἄκροισι σκοπέλοισιν ἐπʼ ἀμφοτέροισιν ἔπιπτεν·ἀλλʼ ὅτʼ ἀναβρόξειε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ,πᾶσʼ ἔντοσθε φάνεσκε κυκωμένη, ἀμφὶ δὲ πέτρηδεινὸν ἐβεβρύχει, ὑπένερθε δὲ γαῖα φάνεσκεψάμμῳ κυανέη· τοὺς δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει.ἡμεῖς μὲν πρὸς τὴν ἴδομεν δείσαντες ὄλεθρον·τόφρα δέ μοι Σκύλλη γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἑταίρουςἓξ ἕλεθʼ, οἳ χερσίν τε βίηφί τε φέρτατοι ἦσαν.σκεψάμενος δʼ ἐς νῆα θοὴν ἅμα καὶ μεθʼ ἑταίρουςἤδη τῶν ἐνόησα πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθενὑψόσʼ ἀειρομένων· ἐμὲ δὲ φθέγγοντο καλεῦντεςἐξονομακλήδην, τότε γʼ ὕστατον, ἀχνύμενοι κῆρ.ὡς δʼ ὅτʼ ἐπὶ προβόλῳ ἁλιεὺς περιμήκεϊ ῥάβδῳἰχθύσι τοῖς ὀλίγοισι δόλον κατὰ εἴδατα βάλλωνἐς πόντον προΐησι βοὸς κέρας ἀγραύλοιο,ἀσπαίροντα δʼ ἔπειτα λαβὼν ἔρριψε θύραζε,ὣς οἵ γʼ ἀσπαίροντες ἀείροντο προτὶ πέτρας·αὐτοῦ δʼ εἰνὶ θύρῃσι κατήσθιε κεκληγῶταςχεῖρας ἐμοὶ ὀρέγοντας ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι·οἴκτιστον δὴ κεῖνο ἐμοῖς ἴδον ὀφθαλμοῖσιπάντων, ὅσσʼ ἐμόγησα πόρους ἁλὸς ἐξερεείνων.αὐτὰρ ἐπεὶ πέτρας φύγομεν δεινήν τε ΧάρυβδινΣκύλλην τʼ, αὐτίκʼ ἔπειτα θεοῦ ἐς ἀμύμονα νῆσονἱκόμεθʼ· ἔνθα δʼ ἔσαν καλαὶ βόες εὐρυμέτωποι,πολλὰ δὲ ἴφια μῆλʼ Ὑπερίονος Ἠελίοιο.δὴ τότʼ ἐγὼν ἔτι πόντῳ ἐὼν ἐν νηὶ μελαίνῃμυκηθμοῦ τʼ ἤκουσα βοῶν αὐλιζομενάωνοἰῶν τε βληχήν· καί μοι ἔπος ἔμπεσε θυμῷμάντηος ἀλαοῦ, Θηβαίου Τειρεσίαο,Κίρκης τʼ Αἰαίης, ἥ μοι μάλα πόλλʼ ἐπέτελλενῆσον ἀλεύασθαι τερψιμβρότου Ἠελίοιο.δὴ τότʼ ἐγὼν ἑτάροισι μετηύδων ἀχνύμενος κῆρ·κέκλυτέ μευ μύθων κακά περ πάσχοντες
ἑταῖροι,ὄφρʼ ὑμῖν εἴπω μαντήια ΤειρεσίαοΚίρκης τʼ Αἰαίης, ἥ μοι μάλα πόλλʼ ἐπέτελλενῆσον ἀλεύασθαι τερψιμβρότου Ἠελίοιο·ἔνθα γὰρ αἰνότατον κακὸν ἔμμεναι ἄμμιν ἔφασκεν.ἀλλὰ παρὲξ τὴν νῆσον ἐλαύνετε νῆα μέλαιναν.
ὣς ἐφάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ.αὐτίκα δʼ Εὐρύλοχος στυγερῷ μʼ ἠμείβετο μύθῳ·σχέτλιός εἰς, Ὀδυσεῦ· περί τοι μένος, οὐδέ τι
γυῖακάμνεις· ἦ ῥά νυ σοί γε σιδήρεα πάντα τέτυκται,ὅς ῥʼ ἑτάρους καμάτῳ ἁδηκότας ἠδὲ καὶ ὕπνῳοὐκ ἐάᾳς γαίης ἐπιβήμεναι, ἔνθα κεν αὖτενήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ λαρὸν τετυκοίμεθα δόρπον,ἀλλʼ αὔτως διὰ νύκτα θοὴν ἀλάλησθαι ἄνωγαςνήσου ἀποπλαγχθέντας ἐν ἠεροειδέι πόντῳ.ἐκ νυκτῶν δʼ ἄνεμοι χαλεποί, δηλήματα νηῶν,γίγνονται· πῇ κέν τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρον,ἤν πως ἐξαπίνης ἔλθῃ ἀνέμοιο θύελλα,ἢ Νότου ἢ Ζεφύροιο δυσαέος, οἵ τε μάλιστανῆα διαρραίουσι θεῶν ἀέκητι ἀνάκτων.ἀλλʼ ἦ τοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃδόρπον θʼ ὁπλισόμεσθα θοῇ παρὰ νηὶ μένοντες,ἠῶθεν δʼ ἀναβάντες ἐνήσομεν εὐρέι πόντῳ.
ὣς ἔφατʼ Εὐρύλοχος, ἐπὶ δʼ ᾔνεον ἄλλοι ἑταῖροι.καὶ τότε δὴ γίγνωσκον ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·Εὐρύλοχʼ, ἦ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα.ἀλλʼ ἄγε νῦν μοι πάντες ὀμόσσατε καρτερὸν ὅρκον·εἴ κέ τινʼ ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶυ μέγʼ οἰῶνεὕρωμεν, μή πού τις ἀτασθαλίῃσι κακῇσινἢ βοῦν ἠέ τι μῆλον ἀποκτάνῃ· ἀλλὰ ἕκηλοιἐσθίετε βρώμην, τὴν ἀθανάτη πόρε Κίρκη.
ὣς ἐφάμην, οἱ δʼ αὐτίκʼ ἀπώμνυον, ὡς ἐκέλευον.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὅρκον,στήσαμεν ἐν λιμένι γλαφυρῷ ἐυεργέα νῆαἄγχʼ ὕδατος γλυκεροῖο, καὶ ἐξαπέβησαν ἑταῖροινηός, ἔπειτα δὲ δόρπον ἐπισταμένως τετύκοντο.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,μνησάμενοι δὴ ἔπειτα φίλους ἔκλαιον ἑταίρους,οὓς ἔφαγε Σκύλλη γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἑλοῦσα·κλαιόντεσσι δὲ τοῖσιν ἐπήλυθε νήδυμος ὕπνος.ἦμος δὲ τρίχα νυκτὸς ἔην, μετὰ δʼ ἄστρα βεβήκει,ὦρσεν ἔπι ζαῆν ἄνεμον νεφεληγερέτα Ζεὺςλαίλαπι θεσπεσίῃ, σὺν δὲ νεφέεσσι κάλυψεγαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δʼ οὐρανόθεν νύξ.ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,νῆα μὲν ὡρμίσαμεν κοῖλον σπέος εἰσερύσαντες.ἔνθα δʼ ἔσαν νυμφέων καλοὶ χοροὶ ἠδὲ θόωκοι·καὶ τότʼ ἐγὼν ἀγορὴν θέμενος μετὰ μῦθον ἔειπον·ὦ φίλοι, ἐν γὰρ νηὶ θοῇ βρῶσίς τε πόσις τεἔστιν, τῶν δὲ βοῶν ἀπεχώμεθα, μή τι πάθωμεν·δεινοῦ γὰρ θεοῦ αἵδε βόες καὶ ἴφια μῆλα,Ἠελίου, ὃς πάντʼ ἐφορᾷ καὶ πάντʼ ἐπακούει.
ὣς ἐφάμην, τοῖσιν δʼ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ.μῆνα δὲ πάντʼ ἄλληκτος ἄη Νότος, οὐδέ τις ἄλλοςγίγνετʼ ἔπειτʼ ἀνέμων εἰ μὴ Εὖρός τε Νότος τε.οἱ δʼ ἧος μὲν σῖτον ἔχον καὶ οἶνον ἐρυθρόν,τόφρα βοῶν ἀπέχοντο λιλαιόμενοι βιότοιο.ἀλλʼ ὅτε δὴ νηὸς ἐξέφθιτο ἤια πάντα,καὶ δὴ ἄγρην ἐφέπεσκον ἀλητεύοντες ἀνάγκῃ,ἰχθῦς ὄρνιθάς τε, φίλας ὅ τι χεῖρας ἵκοιτο,γναμπτοῖς ἀγκίστροισιν, ἔτειρε δὲ γαστέρα λιμός·δὴ τότʼ ἐγὼν ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχον, ὄφρα θεοῖσινεὐξαίμην, εἴ τίς μοι ὁδὸν φήνειε νέεσθαι.ἀλλʼ ὅτε δὴ διὰ νήσου ἰὼν ἤλυξα ἑταίρους,χεῖρας νιψάμενος, ὅθʼ ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο,ἠρώμην πάντεσσι θεοῖς οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν·οἱ δʼ ἄρα μοι γλυκὺν ὕπνον ἐπὶ βλεφάροισιν ἔχευαν.Εὐρύλοχος δʼ ἑτάροισι κακῆς ἐξήρχετο βουλῆς·κέκλυτέ μευ μύθων κακά περ πάσχοντες
ἑταῖροι.πάντες μὲν στυγεροὶ θάνατοι δειλοῖσι βροτοῖσι,λιμῷ δʼ οἴκτιστον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν.ἀλλʼ ἄγετʼ, Ἠελίοιο βοῶν ἐλάσαντες ἀρίσταςῥέξομεν ἀθανάτοισι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν.εἰ δέ κεν εἰς Ἰθάκην ἀφικοίμεθα, πατρίδα γαῖαν,