ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον,οἴκοι ἔσαν, πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλασσαν·τὸν δʼ οἶον νόστου κεχρημένον ἠδὲ γυναικὸςνύμφη πότνιʼ ἔρυκε Καλυψὼ δῖα θεάωνἐν σπέσσι γλαφυροῖσι, λιλαιομένη πόσιν εἶναι.ἀλλʼ ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν,τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαιεἰς Ἰθάκην, οὐδʼ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλωνκαὶ μετὰ οἷσι φίλοισι. θεοὶ δʼ ἐλέαιρον ἅπαντεςνόσφι Ποσειδάωνος· ὁ δʼ ἀσπερχὲς μενέαινεν