[κἀξορ]μενίζει κοὐκέτι σχολάζεται[βλάστη·] τοιόνδε παῖδα θησαυρὸς στέγει.[δυσεύρε]τός [τʼ ἔτʼ] ἐστι τοῦ πατρὸς θέσει.[ἀφανεῖ δʼ ὃ πεύθῃ φ]θέγμα μηχανῇ βρέμ[ονκαὶ π[όλ]λʼ ἐθά]μβεις αὐτὸ]ς, ἡμέρᾳ μιᾳἐξ ὑπτίας κ[ίστη γʼ ἐμηχ]ανήσατο·τοιόνδε θη[ρὸς ἐκ θανόντ]ος ἡδονῆςἔμμεστον α[γγος εὗρε κ]αὶ κάτω δ[ονεῖ.] Χορόςἄφραστ[ο ] παῖς βοῆςπαιδο[]μαζεις[θηρευμ[α ]λέγειςφώνημ[α ]σεθου[τόνδʼ αφ[ ]ον[τως ἐξεφ[ ]ροντʼ ἄπα[ ] ἐ[κ θανόν- τος πορίζειν τοιάνδε γῆρυν. Κυλλήνημὴ νῦν ἀπίστει· πιστὰ γάρ σε προσγελᾷ θεᾶς ἔπη.Χορόςκαὶ πῶς πίθωμαι τοῦ θανόντος φθέγμα τοιοῦτον βρέμειν;Κυλλήνηπιθοῦ· θανὼν γὰρ ἔσχε φωνήν, ζῶν δʼ ἄναυδος ἦν ὁ θήρ.Χορόςποῖός τις ἦν εἶδος; πρ[ο]μήκης, ἢ ʼπίκυρτος, ἢ βραχύς;