ἄγεις θʼ ἃ χρῄζεις καὶ παρίστασαι βίᾳ,καί μοι πόλιν κένανδρον ἢ δούλην τινὰἔδοξας εἶναι κἄμʼ ἴσον τῷ μηδενί.καίτοι σε Θῆβαί γʼ οὐκ ἐπαίδευσαν κακόν·οὐ γὰρ φιλοῦσιν ἄνδρας ἐκδίκους τρέφειν,οὐδʼ ἄν σʼ ἐπαινέσειαν, εἰ πυθοίατοσυλῶντα τἀμὰ καὶ τὰ τῶν θεῶν, βίᾳἄγοντα φωτῶν ἀθλίων ἱκτήρια.οὔκουν ἔγωγʼ ἂν σῆς ἐπεμβαίνων χθονός,οὐδʼ εἰ τὰ πάντων εἶχον ἐνδικώτατα,ἄνευ γε τοῦ κραίνοντος, ὅστις ἦν, χθονὸςοὔθʼ εἷλκον οὔτʼ ἂν ἦγον, ἀλλʼ ἠπιστάμηνξένον παρʼ ἀστοῖς ὡς διαιτᾶσθαι χρεών.σὺ δʼ ἀξίαν οὐκ οὖσαν αἰσχύνεις πόλιντὴν αὐτὸς αὑτοῦ, καί σʼ ὁ πληθύων χρόνοςγέρονθʼ ὁμοῦ τίθησι καὶ τοῦ νοῦ κενόν.εἶπον μὲν οὖν καὶ πρόσθεν, ἐννέπω δὲ νῦν,τὰς παῖδας ὡς τάχιστα δεῦρʼ ἄγειν τινά,εἰ μὴ μέτοικος τῆσδε τῆς χώρας θέλειςεἶναι βίᾳ τε κοὐχ ἑκών· καὶ ταῦτά σοι