σεμνῶν ἕδραν λάβοιμι καὶ ξενόστασιν,ἐνταῦθα κάμψειν τὸν ταλαίπωρον βίον,κέρδη μὲν οἰκήσαντα τοῖς δεδεγμένοις,ἄτην δὲ τοῖς πέμψασιν, οἵ μʼ ἀπήλασαν·σημεῖα δʼ ἥξειν τῶνδέ μοι παρηγγύα,ἢ σεισμὸν ἢ βροντήν τινʼ ἢ Διὸς σέλας,ἔγνωκα μέν νυν ὥς με τήνδε τὴν ὁδὸνοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ πιστὸν ἐξ ὑμῶν πτερὸνἐξήγαγʼ εἰς τόδʼ ἄλσος· οὐ γὰρ ἄν ποτεπρώταισιν ὑμῖν ἀντέκυρσʼ ὁδοιπορῶν,νήφων ἀοίνοις, κἀπὶ σεμνὸν ἑζόμηνβάθρον τόδʼ ἀσκέπαρνον. ἀλλά μοι, θεαί,βίου κατʼ ὀμφὰς τὰς Ἀπόλλωνος δότεπέρασιν ἤδη καὶ καταστροφήν τινα,εἰ μὴ δοκῶ τι μειόνως ἔχειν, ἀεὶ