εἰ χρή σε μίμνειν ἢ πορεύεσθαι πάλιν.Οἰδίπουςὦ τέκνον, ἦ βέβηκεν ἡμὶν ὁ ξένος;Ἀντιγόνηβέβηκεν, ὥστε πᾶν ἐν ἡσύχῳ, πάτερ,ἔξεστι φωνεῖν, ὡς ἐμοῦ μόνης πέλας.Οἰδίπουςὦ πότνιαι δεινῶπες, εὖτε νῦν ἕδραςπρώτων ἐφʼ ὑμῶν τῆσδε γῆς ἔκαμψʼ ἐγώ,Φοίβῳ τε κἀμοὶ μὴ γένησθʼ ἀγνώμονες,ὅς μοι, τὰ πόλλʼ ἐκεῖνʼ ὅτʼ ἐξέχρη κακά,ταύτην ἔλεξε παῦλαν ἐν χρόνῳ μακρῷ,ἐλθόντι χώραν τερμίαν, ὅπου θεῶνσεμνῶν ἕδραν λάβοιμι καὶ ξενόστασιν,ἐνταῦθα κάμψειν τὸν ταλαίπωρον βίον,κέρδη μὲν οἰκήσαντα τοῖς δεδεγμένοις,ἄτην δὲ τοῖς πέμψασιν, οἵ μʼ ἀπήλασαν·σημεῖα δʼ ἥξειν τῶνδέ μοι παρηγγύα,ἢ σεισμὸν ἢ βροντήν τινʼ ἢ Διὸς σέλας,ἔγνωκα μέν νυν ὥς με τήνδε τὴν ὁδὸνοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ πιστὸν ἐξ ὑμῶν πτερὸνἐξήγαγʼ εἰς τόδʼ ἄλσος· οὐ γὰρ ἄν ποτεπρώταισιν ὑμῖν ἀντέκυρσʼ ὁδοιπορῶν,