ἥκεις ἔμʼ ἄξων, οὐχʼ ἵνʼ ἐς δόμους ἄγῃς,ἀλλʼ ὡς πάραυλον οἰκίσῃς, πόλις δέ σοικακῶν ἄνατος τῆσδʼ ἀπαλλαχθῇ χθονός.οὐκ ἔστι σοι ταῦτʼ, ἀλλά σοι τάδʼ ἔστʼ, ἐκεῖχώρας ἀλάστωρ οὑμὸς ἐνναίων ἀεί·ἔστιν δὲ παισὶ τοῖς ἐμοῖσι τῆς ἐμῆςχθονὸς λαχεῖν τοσοῦτον, ἐνθανεῖν μόνον.ἆρʼ οὐκ ἄμεινον ἢ σὺ τἀν Θήβαις φρονῶ;πολλῷ γʼ, ὅσῳπερ κἀκ σαφεστέρων κλύω,Φοίβου τε καὐτοῦ Ζηνός, ὃς κείνου πατήρ.τὸ σὸν δʼ ἀφῖκται δεῦρʼ ὑπόβλητον στόμα,πολλὴν ἔχον στόμωσιν· ἐν δὲ τῷ λέγεινκάκʼ ἂν λάβοις τὰ πλείονʼ ἢ σωτήρια.ἀλλʼ οἶδα γάρ σε ταῦτα μὴ πείθων, ἴθι·ἡμᾶς δʼ ἔα ζῆν ἐνθάδʼ· οὐ γὰρ ἂν κακῶς