καὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ,τότʼ ἐξεώθεις κἀξέβαλλες, οὐδέ σοιτὸ συγγενὲς τοῦτʼ οὐδαμῶς τότʼ ἦν φίλον·νῦν τʼ αὖθις ἡνίκʼ εἰσορᾷς πόλιν τέ μοιξυνοῦσαν εὔνουν τήνδε καὶ γένος τὸ πᾶν,πειρᾷ μετασπᾶν, σκληρὰ μαλθακῶς λέγων.καίτοι τίς αὕτη τέρψις ἄκοντας φιλεῖν;ὥσπερ τις εἴ σοι λιπαροῦντι μὲν τυχεῖνμηδὲν διδοίη μηδʼ ἐπαρκέσαι θέλοι,πλήρη δʼ ἔχοντι θυμὸν ὧν χρῄζοις, τότεδωροῖθʼ, ὅτʼ οὐδὲν ἡ χάρις χάριν φέροι·ἆρʼ ἂν ματαίου τῆσδʼ ἂν ἡδονῆς τύχοις;τοιαῦτα μέντοι καὶ σὺ προσφέρεις ἐμοί,λόγῳ μὲν ἐσθλά. τοῖσι δʼ ἔργοισιν κακά.φράσω δὲ καὶ τοῖσδʼ, ὥς σε δηλώσω κακόν.