σθένουσαν ἥκων, εἴ τινʼ Ἑλλάδος, μέγα.ἀλλʼ ἄνδρα τόνδε τηλικόσδʼ ἀπεστάληνπείσων ἕπεσθαι πρὸς τὸ Καδμείων πέδον,οὐκ ἐξ ἑνὸς στείλαντος, ἀλλʼ ἀνδρῶν ὑπὸπάντων κελευσθείς, οὕνεχʼ ἧκέ μοι γένειτὰ τοῦδε πενθεῖν πήματʼ εἰς πλεῖστον πόλεως.ἀλλʼ ὦ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, κλύων ἐμοῦἱκοῦ πρὸς οἴκους. πᾶς σε Καδμείων λεὼςκαλεῖ δικαίως, ἐκ δὲ τῶν μάλιστʼ ἐγώ,ὅσῳπερ, εἰ μὴ πλεῖστον ἀνθρώπων ἔφυνκάκιστος, ἀλγῶ τοῖσι σοῖς κακοῖς, γέρον,ὁρῶν σε τὸν δύστηνον ὄντα μὲν ξένον,ἀεὶ δʼ ἀλήτην κἀπὶ προσπόλου μιᾶςβιοστερῆ χωροῦντα· τὴν ἐγὼ τάλαςοὐκ ἄν ποτʼ ἐς τοσοῦτον αἰκίας πεσεῖνἔδοξʼ, ὅσον πέπτωκεν ἥδε δύσμορος,ἀεί σε κηδεύουσα καὶ τὸ σὸν κάραπτωχῷ διαίτῃ, τηλικοῦτος, οὐ γάμωνἔμπειρος, ἀλλὰ τοὐπιόντος ἁρπάσαι.ἆρʼ ἄθλιον τοὔνειδος, ὦ τάλας ἐγώ,