ἵκου τὰ κράτιστα γᾶς ἔπαυλα,τὸν ἀργῆτα Κολωνόν, ἔνθʼἁ λίγεια μινύρεταιθαμίζουσα μάλιστʼ ἀηδὼνχλωραῖς ὑπὸ βάσσαις,τὸν οἰνωπὸν ἔχουσα κισσὸνκαὶ τὰν ἄβατον θεοῦφυλλάδα μυριόκαρπον ἀνήλιονἀνήνεμόν τε πάντωνχειμώνων· ἵνʼ ὁ βακχιώταςἀεὶ Διόνυσος ἐμβατεύειθεαῖς ἀμφιπολῶν τιθήναις.

Χορόςθάλλει δʼ οὐρανίας ὑπʼ ἄχναςὁ καλλίβοτρυς κατʼ ἦμαρ ἀεὶνάρκισσος, μεγάλαιν θεαῖνἀρχαῖον στεφάνωμʼ, ὅ τεχρυσαυγὴς κρόκος· οὐδʼ ἄϋπνοικρῆναι μινύθουσινΚηφισοῦ νομάδες ῥεέθρων,ἀλλʼ αἰὲν ἐπʼ ἤματι