τοῖς μὲν γὰρ ἤδη, τοῖς δʼ ἐν ὑστέρῳ χρόνῳτὰ τερπνὰ πικρὰ γίγνεται καὖθις φίλα.καὶ ταῖσι Θήβαις εἰ τανῦν εὐημερεῖκαλῶς τὰ πρὸς σέ, μυρίας ὁ μυρίοςχρόνος τεκνοῦται νύκτας ἡμέρας τʼ ἰών,ἐν αἷς τὰ νῦν ξύμφωνα δεξιώματαδόρει διασκεδῶσιν ἐκ σμικροῦ λόγου·ἵνʼ οὑμὸς εὕδων καὶ κεκρυμμένος νέκυςψυχρός ποτʼ αὐτῶν θερμὸν αἷμα πίεται,εἰ Ζεὺς ἔτι Ζεὺς χὠ Διὸς Φοῖβος σαφής.ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἡδὺ τἀκίνητʼ ἔπη,ἔα μʼ ἐν οἷσιν ἠρξάμην, τὸ σὸν μόνονπιστὸν φυλάσσων, κοὔποτʼ Οἰδίπουν ἐρεῖςἀχρεῖον οἰκητῆρα δέξασθαι τόπωντῶν ἐνθάδʼ, εἴπερ μὴ θεοὶ ψεύσουσί με.Χορόςἄναξ, πάλαι καὶ ταῦτα καὶ τοιαῦτʼ ἔπηγῇ τῇδʼ ὅδʼ ἁνὴρ ὡς τελῶν ἐφαίνετο.Θησεύςτίς δῆτʼ ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοιτοιοῦδʼ, ὅτῳ πρῶτον μὲν ἡ δορύξενοςκοινή παρʼ ἡμῖν αἰέν ἐστιν ἑστία;