εἰπεῖν ἃ χρῄζω, χὠ λόγος διοίχεται.Θησεύςτοῦτʼ αὐτὸ νῦν δίδασχʼ, ὅπως ἂν ἐκμάθω.Οἰδίπουςδώσων ἱκάνω τοὐμὸν ἄθλιον δέμαςσοὶ δῶρον, οὐ σπουδαῖον εἰς ὄψιν· τὰ δὲκέρδη παρʼ αὐτοῦ κρείσσονʼ ἢ μορφὴ καλή.Θησεύςποῖον δὲ κέρδος ἀξιοῖς ἥκειν φέρων;Οἰδίπουςχρόνῳ μάθοις ἄν, οὐχὶ τῷ παρόντι που.Θησεύςποίῳ γὰρ ἡ σὴ προσφορὰ δηλώσεται;Οἰδίπουςὅταν θάνω ʼγὼ καὶ σύ μου ταφεὺς γένῃΘησεύςτὰ λοίσθιʼ αἰτεῖ τοῦ βίου, τὰ δʼ ἐν μέσῳἢ λῆστιν ἴσχεις ἢ διʼ οὐδενὸς ποεῖ.Οἰδίπουςἐνταῦθα γάρ μοι κεῖνα συγκομίζεται.Θησεύςἀλλʼ ἐν βραχεῖ δὴ τήνδε μʼ ἐξαιτεῖ χάριν.Οἰδίπουςὅρα γε μήν· οὐ σμικρός, οὔχ, ἁγὼν ὅδε.Θησεύςπότερα τὰ τῶν σῶν ἐκγόνων κἀμοῦ λέγεις;—Οἰδίπουςκεῖνοι κομίζειν κεῖσʼ ἄναξ, χρῄζουσί με.Θησεύςἀλλʼ εἰ θέλοντά γʼ οὐδὲ σοὶ φεύγειν καλόν.Οἰδίπουςἀλλʼ οὐδʼ, ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν.Θησεύςὦ μῶρε, θυμὸς δʼ ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορον.Οἰδίπουςὅταν μάθῃς μου, νουθέτει, τανῦν δʼ ἔα.