ἐγὼ τὰ μὲν παθήμαθʼ ἅπαθον, πάτερ,ζητοῦσα τὴν σὴν ποῦ κατοικοίης τροφήν,παρεῖσʼ ἐάσω· δὶς γὰρ οὐχὶ βούλομαιπονοῦσά τʼ ἀλγεῖν καὶ λέγουσʼ αὖθις πάλιν.ἃ δʼ ἀμφὶ τοῖν σοῖν δυσμόροιν παίδοιν κακὰνῦν ἐστι, ταῦτα σημανοῦσʼ ἐλήλυθα.πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρως Κρέοντί τεθρόνους ἐᾶσθαι μηδὲ χραίνεσθαι πόλιν,λόγῳ σκοποῦσι τὴν πάλαι γένους φθοράν,οἵα κατέσχε τὸν σὸν ἄθλιον δόμον·νῦν δʼ ἐκ θεῶν του κἀλιτηρίου φρενὸςεἰσῆλθε τοῖν τρὶς ἀθλίοιν ἔρις κακή,ἀρχῆς λαβέσθαι καὶ κράτους τυραννικοῦ.χὠ μὲν νεάζων καὶ χρόνῳ μείων γεγὼςτὸν πρόσθε γεννηθέντα Πολυνείκη θρόνων